De kies has left my mouth!

Jeetje zeg! Mijn laatste loopje was 26 januari. Nog even en ik weet niet meer hoe het moet. En ondertussen zeurt het verhaal van de kies maar door. De maandag na het afzeggen van mijn wortelkanaalbehandeling bel ik mijn eigen tandarts. Helaas laat mijn agenda het niet toe om deze week langs te gaan, niet op de tijden dat hij kan tenminste. Een week later zit ik in de stoel. Er is mij gezegd dat de tandarts alleen gaat kijken of hij die kies er uit gaat halen of niet. Geen oplossing dus vandaag.

Ik krijg een heel verhaal over het liever niet trekken van een kies die niet ziek lijkt en de tandarts wil even checken of hij niet juridisch vervolgd kan worden als dit niet de oplossing blijkt te zijn. Hij twijfelt ook of hij het wel zelf moet doen omdat er een zeer kromme wortel aan zit. De kans dat die afbreekt is groot. Die mededeling maakt mij wat angstig. Ik geef ook aan dat het laten verwijderen door de kaakchirurg mijn voorkeur heeft. 's Avonds belt de tandarts mij. Hij heeft informatie ingewonnen en kan het voor mij doen, maar liever niet ivm de kans op een breuk. De kaakchirurg werkt niet op maandag, die heeft hij dus nog niet gesproken. Of ik nog een dagje kan wachten? Het moet maar.

Dinsdag is het blijkbaar erg druk bij de kaakchirurg want de tandarts krijgt hem niet te pakken. Jacqueline gaat zich er mee bemoeien. Hahahahaha. Al snel hoor ik dat dokter Frank echt rete druk is, maar absoluut vanavond mijn tandarts gaat bellen. Hij heeft zijn 06 nummer. Uiteindelijk word ik woensdagochtend door de tandarts gebeld. Hij gaat een verwijsbrief voor mij schrijven. De heren hebben elkaar gesproken en afgesproken dat de kaakchirurg die kies er uit gaat halen. Gelijk maar even bellen voor een afspraak dus. Stiekum hoop ik op een afspraak na het weekend, want we hebben zondag nog een wijnspijswandeling.

Gelukkig, de kies gaat er volgende week dinsdag uit. Dan kan ik ook nog even de lunch met collega's meepakken bij die fantastische Italiaan. Goed eetn, anders ga je dood.

De dagen tot de dinsdag kom ik redelijk door. De afspraak bij de kaakchirurg is om 14:30 uur. Roel haalt mij om 13:00 uur op in Den Haag. We zijn veel te vroeg, kan ik fijn even een half uur mijn tanden poetsen. Mijn Italiaanse broodje was best sterk van smaak. Dat kan nooit fijn zijn voor dokter Frank. Voor ik het weet ben ik aan de beurt voor een foto en als ik de 2e keer word geroepen wordt de verdoving ingespoten. 1 grote prik en 2 kleine gemenere prikjes. Ja hoor, ik voel het al gelijk werken. Ik mag blijven zitten tot de verdoving goed werkt. Dan word ik naar een andere kamer gebracht. Ik zeg nog dat Roel normaal bij mij blijft. Dat is hier niet toegestaan. *slik* Ik krijg het ijskoud. Best wel eng. In 2012 is er ook een kies verwijderd. Door de kaakchirurg in Spijkenisse. Die hakte mijn kies in 3 stukken, dat was behoorlijk pijnlijk, en wipte die stukken er stuk voor stuk uit. Een flinke slachtpartij dus.

Na het verhaal van mijn eigen tandarts over het in 2 stukken zagen van mijn kies voorzie ik nu ook een bak ellende. Nadat de zuster mijn romp en gezicht heeft bedekt vraagt dokter Frank of ik er klaar voor ben. Pffffft, echt niet. Maar ik zeg, ja. Hij zegt dat ik even wat druk kan voelen en niet moet schrikken. Ik verwacht een beitel en hamer. Niets van dat al. Een tang, 3x wrikken en dan: "Ik heb hem hoor". Huh?! Ik heb er niet echt iets van gemerkt. Er ligt verderop een witte bonk op een tafeltje. Mijn kies. Zal ik hem mee vragen en thuis ritueel verbranden? Volgens dokter Frank zat de kies iets los. Ik had zelf het idee dat hij ook wat omhoog was gekomen. Hup, hechting er in, op een gaasje bijten (een uur volhouden, fijn voor Roel) en klaar! WAUW! Dat is fijn. Als de verdoving uitgewerkt raakt neem ik een Ibuprofen. Mijn kaak is stijf, maar het valt mij alles mee. Ik kan zelfs een beetje eten.  

De volgende dag werk ik vanuit huis. Mocht het toch niet goed gaan ben ik in elk geval dichtbij de bank en mijn bed. Het gaat prima. Okee, het is gevoelig, maar niets wat Ibru niet aankan. Na een hele dag voorover gebogen achter de laptop wordt het wel minder aangenaam. Als het zo blijft denk ik dat ik vrijdag wel voorzichtig een rondje kan hardlopen. Roel vindt dat ik moet beginnen met wandelen. Tsssssss. Wandelen is voor mietjes. Hahahaha. We hebben tickets voor de Electricrun in Amsterdam. Voor het eerst gaan we samen een run doen! Super leuk. Hij moet wel ff trainen en wil dus beginnen met stevig doorwandelen. Nou, IK ga lekker hollen!

Donderdagochtend is het gevoeliger dan ik had verwacht. Het cement dat nog om 1 kies zit irriteert mij en ik probeer het er af te peuteren. JAAAHAAA, ik weet dat ik dat niet moet doen. Na een klein sprintje voor de metro knalt de rest van mijn gebit er ook bijna uit. Het lijkt de verbouwing van CS Rotterdam wel! Het dreunt gewoon in mijn hoofd. Hmmmm, misschien toch maar niet rennen morgen? De dag is hectisch en ik heb wel 3 Ibrupofens nodig om er doorheen te komen. Ondertussen peuter ik vrolijk verder. Ik heb een plekje gespot waarvan ik denk dat het een stukje achter gebleven wortel is. Dat is natuurlijk niet zo. Maar ja, ik heb die kies niet van dichtbij gezien toen hij er uit was. Tegen de tijd dat ik in bed lig heb ik mijzelf overtuigd (daar ben ik goed in). Er zit nog een stuk wortel in mijn kaak. Hij was natuurlijk al afgebroken. Daarom voelde het of hij los zat. (ik had tandarts moeten worden) Morgen ga ik gelijk naar de foto's kijken aan welke kant de gebogen wortel zat. Maandag ook mijn tandarts bellen om te vragen of hij het cement wil weghalen.

Inmiddels heb ik ook besloten om mijn 10km in de 20 van Alphen voor een goed doel te lopen en wel voor Stichting Hoogvliegers. Ik stuur mijn collega's een e-mail en plaats een sponsor verzoek op Facebook. Eigenlijk ben ik daar niet zo van. Het voelt voor mij als bedelen. Ik ben dan ook stom verbaasd (en blij verrast) dat de eerste 3 zich binnen 10 minuten melden. Gedurende de dag komen er meer mensen bij. Wat gaaf! Al moet ik die 10km kruipen, ik ga de finish halen. Om 00:00 uur opent de inschrijving voor de Ladiesrun Rotterdam. Dit jaar is er een nieuwe afstand, 7,5km. Mooie afstand en ik schijf mij gelijk maar in. Zo, die staat ook in de agenda! Dat is run 5 voor dit jaar.

De foto's laten zien dat de kromme wortel inderdaad daar zit waar ik denk dat nog een stukje in mijn kaak zit. Ik spuug een klein stukje cement uit. Dat maakt verder peuteren wel heel aantrekkelijk....... Vrijdag is mijn rustdag. Ik merk dat ik wat druk ben geweest en dat mijn lijf bezig is een wond te helen. Dagje bankhangen dus. Het is pestweer, dus ik vind het prima om binnen te blijven. 's Avonds gaan we naar de bruiloft van Chantal en Mark. Super leuk!

Zaterdag viert onze schone zus haar verjaardag. Wéér een feestje.

Zondag zijn we 10 jaar getrouwd, nou ja geregistreerd partnerschap. Voor de wet ook een huwelijk. We besluiten op de fiets naar het dorp te gaan en daar lekker sushi te gaan eten. En toen was de week weer om. Ik neem om de 4 uur een Ibru 400 en een paracetamol 500. Mijn kaak voelt nog beurs en stijf. Maar ik denk dat ik volgende week wel kan rennen hoor. Ik zal wel moeten, want het sponsergeld loopt flink op! Echt super gaaf. Voor wie ook wil en kan sponseren, dit is de link zoek op Nicole Gout en verder wijst het zichzelf.

Op zoek naar mijn moed

Okeej, okeej, ik had het beloofd. Maandag de tandarts bellen. Maar de moed was nog steeds zoek. Halve dag op cursus gezeten, andere helft van de dag bezig geweest om e-mail binnen te halen. Wat heb ik nog meer voor smoesjes? Gewoon te bang om te bellen.

Dinsdagochtend vervalt mijn eerste overleg van die dag. Tijd om te bellen dus. Het is een vaag gesprek. De tandarts heeft niets van de kaakchirurg gehoord. Nee, dat zei ik toch net? Ik heb die brief thuis liggen. *zucht* Dezelfde avond scan ik de brief en mail deze met een verhaaltje aan de tandarts. Ik laat hem weten dat ik twijfel of een wortelkanaalbehandeling aan die kies 36(?) de oplossing is en vraag hem hier ook over na te denken. Woensdags hoor ik niets. Donderdagochtend belt de assistente om een afspraak te maken. Geen grap, ik ben 1 april!! aan de beurt voor de eerste afspraak en 15 april voor de 2e. Een beetje uit het veld geslagen accepteer ik de afspraken. Eigenlijk heb ik best pijn in mijn mond, maar ik ben gewoon te moe om te protesteren wat de afspraken betreft. Gelukkig weten mijn collega's en (FB-)vrienden mij te overtuigen dat ik dit niet moet accepteren. De tandarts kent mijn verhaal en 2 maanden wachten is niet normaal. Natuurlijk hebben ze gelijk, maar voor mijzelf blaf ik minder hard dan voor een Vrijdagochtend bel ik weer naar de tandarts en leg uit dat ik het heel vreemd vind dat ze pas over 2 maanden tijd voor mij hebben. Daarbij heb ik de begroting gekregen voor de 1e behandeling. Voor het luttele bedrag van € 764,00(!!!!!) mag ik 2 uur in de stoel. PARDON? Ik dacht niet. Gaarne de afspraken afzeggen en een nieuwe afspraak maken om die kies te trekken. Ze gaat overleggen en belt mij zo terug. Ik mis het telefoontje en mijn voicemail werkt nog niet optimaal (nieuwe provider). Dus bel ik terug om te vragen waanneer die kies er uit kan. Hebben ze een afspraak voor volgende week er in gezet voor die wortelkanaalbehandeling!  HUH? Nee, ik wil dat die kies er uit gaat. Dat is geen discussiepunt, het gaat gewoon gebeuren. Weer overleggen. Tja, als ik die kies er uit wil moet ik echt mijn eigen tandarts bellen. Pffffffft, ik word hier zo moe van. Mijn eigen tandarts werkt niet op vrijdag, die kan ik dus maandag pas bellen. IK WIL VAN DIE ROTKIESPIJN AF!!! 

De rest van de dag hou ik een "ik ben zielig dag". Na de boodschappen ga ik lekker op de bank liggen met de dvd Brave, die ik van de kinderen van Jacqueline heb geleend. Bakkie thee en een bakkie M&M's erbij en ik ben gelukkig. Ik heb veel fruit gehaald om sappies te maken. Klein probleem, geen idee waar ik de blender heb gelaten. Komt wel weer te voorschijn.

Op zaterdag gaan we even naar Zuidplein. Daar gaat Saturn weg en dus vette kortingen. Onze dvd-speler heeft kuren. Wie weet hebben ze daar een leuke staan. Er staat bijna niets meer in de winkel en je struikelt over de mensen. Binnen 2 minuten heb ik het wel bekeken. Wegwezen hier! We geven ons geld maar uit aan 2 lekkere whisky's.

Zondag lukt het niet om uit te slapen. Mijn loopkleren liggen klaar en mijn benen willen graag rennen. Ik spring er niet meteen uit, maar uiteindelijk ga ik wel lekker naar buiten. Doel is om een kilometer meer te lopen dan vorige week. Snelheid is nog niet belangrijk. Roel fietst gezellig mee. Op de een of andere manier laat mijn Endomondo mevrouw mij in de steek. Geen idee hoe hard ik loop en dan stopt onderweg mijn muziek ook nog eens! Grrrr. De muziek krijg ik aan de praat, maar de dame die mijn snelheid moet doorgeven niet. Mijn benen voelen heel zwaar aan. Ik ben ook mega aangekomen, dus dat klopt wel. Pas nog amper in mijn loopkleding, ook stretch heeft zijn grenzen. Omdat ik altijd energie krijg van steigerungs besluit ik die in te zetten. Bij versnelling 1 heb ik al spijt en als ik de eerste serie heb gedaan stoppen mijn benen er helemaal mee. Geen goed idee dus. Stukje wandelen dan maar. De laatste kleine km ren ik naar huis. Uiteindelijk heb ik 4km afgelegd. Niet slecht. Volgende week 5? Mijn kaak bonkt. Hopelijk is die kies er snel uit en kan ik weer lekker km's maken. Inmiddels zijn Elise en ik ingeschreven voor de Loopmaatjes estafette. Team Plofkippen komt er aan! Eerst nog 'even' 10km in de 20 van Alphen. Oh ja, blender gevonden. Druk aan het fruit snijden, in de beker, stekker er in.......niets! Snotverrrrrr, alles in de keukenmachine gemieterd en zo toch sappies gemaakt. Komt Roel thuis, fixt hij gewoon ff de blender. Ik ga op de bank zitten en doe niets meer!

Eerste stapjes in 2014

Sinds de Bruggenloop heb ik niet meer gelopen. Het kriebelt wel enorm, maar mijn gebit werkt tegen.

 

In de week dat de wortelkanaalbehandeling in de planning staat kom ik collega Jacqueline tegen. Zij treft mij op mijn aller slechtste dag en constateert dat het zo echt niet langer kan. Ze wil een bevriende kaakchirurg raadplegen. Die avond, het is dan dinsdag, zet ik mijn verhaal aan haar op de mail en zij stuurt het gelijk door. Ik krijg al snel en mailtje dat ik even moet bellen voor een afspraak. Dat doe ik de volgende dag en sta voor 30 januari in de agenda. Dat is nog 3 weken, maar dat trek ik wel denk ik.

Vrijdags ga ik naar de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling. Deze is pijnloos, maar de napijn is erger dan ik had verwacht. Als ik de tandarts vertel met wie ik een afspraak heb zegt hij veel respect te hebben voor kaakchirurg Van Velzen. Dat doet mij goed. Dezelfde dag krijg ik alle foto's en een behandelverslag doorgemaild, wat ik weer doorstuur naar Jacqueline. Op zaterdagochtend krijg ik een mail van haar waarin zij zegt dat ik maandag word gebeld om de afspraak van 30-1 te vervroegen!

 

Inderdaad, maandags word ik gebeld en de volgende ochtend zit ik in het Rijnland op mijn beurt te wachten. Gelukkig heeft Roel vrij kunnen nemen om met mij mee te gaan, een beetje buikpijn heb ik wel. Ik moet eerst foto's laten maken en mag dan wachten in de behandelkamer. Okee, de stoel is een tandartsstoel, maar ik zie geen apparatuur. Aan de ene kant een opluchting, aan de andere een teleurstelling. Ook vandaag kom ik niet van de pijn af. Op de 3D foto's is ook niets te zien. Nadat de kaakchirurg mijn verhaal heeft aangehoord stelt hij voor mij een verdoving te geven. Alleen om te kijken waarom dat verdoven niet lukt. Ben niet bang voor die prikken dus stem ik daar mee in. Gelijk voel ik al dat de verdoving werkt! Ik ga met een dikke lip en een brief voor de tandarts naar huis/kantoor. Ik moet bellen om een afspraak te maken voor een volgende wortelkanaalbehandeling in een kies in mijn onderkaak. Natuurlijk weet ik dat ik gelijk moet bellen, maar ik kan de moed niet vinden.

Woensdag is de dag van mijn aller eerste eigen workshop als facilitator! Best spannend. Het loopt allemaal wel goed voor zo'n eerste keer. Geen tijd om de tandarts te bellen.

Donderdag moet ik mijn werklaptop omruilen voor een nieuwe, want de mijne doet het niet meer. Dat kost veel te veel tijd, maar ja......ik kan niet anders. En dus, geen tijd om de tandarts te bellen.

Omdat ik achter loop qua werk, besluit ik vrijdag thuis nog even wat te doen. Uiteraard loopt dat uit op een hele dag werken. Maar ik heb er lol in, dus het geeft niets. Wéér geen tijd om de tandarts te bellen.

Zaterdags gaan we met vrienden naar een whiskyfestival in Amsterdam. Inmiddels zakt de pijn in mijn mond een beetje. Het is een leuke dag met een lekker etentje als afsluiting.

De nacht van zaterdag op zondag is onrustig, buikkrampen houden mij wakker. Ik voel mij niet ziek en als ik opsta voel ik mij best fit. Zal ik gaan rennen? Eerst ontbijten. Dan nog een wasje doen en voor ik het weet is het mooie weer omgeslagen naar druilerig. Nee, ik ben niet van suiker maar heb geen zin in regen. Na een tukkie op de bank, en eenvirtuele schop onder mijn kont van Susanne, kleed ik mij toch maar om. Roel gaat naar zijn moeder en ik ga een klein rondje rennen. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik niet te hard moet gaan. Na 1,5 maand niets doen moet je niet gaan forceren. Mijn rondje van slechts 2,4km loop ik zonder te hoeven stoppen. Mijn benen zijn goed, ademhaling gaat ook prima, tijd is om te huilen. Maar ach, ik heb gerend en heb goede hoop voor 2 maart.

Ik ga er gewoon voor en morgen zal ik, echt waar, de tandarts bellen.

Een gezond en sportief 2014

Wéér een week niet gelopen. Okee, de feestdagen zaten er ook in en ik heb gewerkt tussen alle vrije dagen door.

De kiespijn komt langzaam terug. De kant van mijn gebit waar ik nog een beetje mee kan kauwen begint nu ook zeer te doen. Gevolg is dat ik slecht kauw en brokken eten naar binnen laat gaan. Daardoor gaan mijn maag en darmen opspelen. Inmiddels heb ik de tandarts een mail gestuurd met het verzoek mij door te verwijzen naar de narcosetandarts. Ik heb geen vertrouwen in de verdovingen in mijn onderkaak, maar de pijn moet daar wel weg. De wortelkanaalbehandeling in mijn bovenkaak mag de reguliere tandarts wel afmaken. Die staat 14 februari op de planning. Het cement brokkelt ook steeds meer af, er moet echt iets gebeuren.

Mijn eerste run is al over 8 weken, 10 km in de 20 van Alphen. Ik zal toch ook een keer moeten trainen.

Laat de tandartsassistente nou net bellen nadat ik bovenstaand heb geschreven. Mijn afspraak van 14 februari wordt verzet naar volgende week vrijdag!! Dat is fijn. De pijn moet ik nu echt wel met meerder Ibrupofens onderdrukken. Eigenlijk wilde ik zaterdagochtend kijken of ik kon rennen. Loopkleding ligt klaar, maar ik gier al van de pijn als ik buk om de wasmand op te pakken. Geen goed idee om dan te gaan hollen waardoor mijn bloed als een dolle door mijn kaak gaat pompen. Nu nog even volhouden tot vrijdag, nog 5 nachtjes. Lang leve de pillen.

Kan ik nog een keer rennen in 2013?

Deze week heb ik ook niet gelopen. Ik heb rust gekregen van mezelf. Of eigenlijk opgelegd gekregen van mijn lichaam. Mijn weerstand daalt, ik zie weer allemaal schimmelplekken op mijn hand en voet. Volgens de huisarts zit er een 'beestje' in mijn lichaam dat bij verminderde weerstand wakker wordt en vochtblaasjes die jeuken veroorzaakt. Soort koortsuitslag maar niet besmettelijk. Meestal krijg ik dan ook het gevoel dat ik zwaar verkouden ga worden. Ik heb de laatste ook veel tijd achter mezelf aangelopen, dat eist zijn tol. Het is wel weer heel leuk druk geweest, met o.a. een geweldige kerstlunch op kantoor. Minder was dat ik weer bij de tandarts langs moest. Er was een stuk 'cement' afgebroken en dat veroorzaakte pijn met eten en drinken. Nu is dat weer hersteld. Het bonkt nog wel in mijn kaak. Voorlopig heb ik vrijdag ook de laatste behandeling bij de fysio gehad. De dagen erna is het pijnlijk, daardoor ga ik weer spanning op mijn spieren zetten en doet het nog meer pijn. Visieuse cirkel dus. Zondag besluiten we naar de sauna te gaan, kunnen mijn spieren ook lekker ontspannen. Heerlijk die warmte en daarna fijn een tukkie doen in de rustruimte. Ik ga schoon de feestdagen in!

 

Fijne dagen iedereen!

Rustweek, qua lopen dan

Auw, auw, auw!!! Ik sta maandag wat moeilijk op. Het is gezonde spierpijn, hoewel traplopen niet heel soepel gaat. Bewegen is de remedie, dat weet ik. Maar ja, vandaag heb ik de hele dag cursus bij HartelijkGefaciliteerd in Nijkerk. Dus, ruim een uur in de auto heen, bijna hele dag zitten, en weer een uur terug. Het was een ontzettend leerzame dag en ik ben een gecertificeerd Facilitator. YEAH! ´s Avonds ga ik met medecursisten eten en ben ik laat thuis.

De volgende dag gaat de wekker gewoon om 6 uur. Ik ben niet soepeler geworden van een nachtje snurken. Op naar Den Haag, teamdag met als afsluiting Sinterklaasdobbelen en een etentje. Wéér laat thuis. Maar wel een super dag.

 

Woensdag start ik thuis met werken. Ik begin vroeg want ik loop 2 dagen achter. Bezoekje aan de fysio maakt mijn dag niet echt goed. De rest van de dag doet mijn kaak zeer. Ik loop wel al een stuk soepeler.
Dan snel door naar kantoor, we gaan intern verhuizen en ik moet best veel inpakken. Roel is met het OV naar zijn werk en ik met de auto. ’s Avonds haal ik hem op. Hij moet overwerken en we rijden pas na 19:00 uur naar huis. Onderweg bellen we de Bezorg Beer. Gaat goed met eten hier. NOT

Vorige week hebben de collega’s de verjaardagslunch ingevoerd. De jarige van die week krijgt een lunch buiten de deur aangeboden en een cadeautje. Laat ik nou de eerste zijn die jarig is! Heel leuk om zo met z’n allen te eten.  Mijn afspraak voor de avond wordt afgezegd. Dat geeft even rust. Ik ben helemaal alleen thuis, want nu heeft Roel een Kerstdiner met zijn moeder in het verzorgingstehuis waar zij woont. Dat wordt vet eten voor mij, ik zorg niet zo goed voor mezelf namelijk.

De volgende dag kan ik niet uitslapen. Afspraak bij de kapper. De nieuwe telefoon die bij mijn abonnement hoort wordt gebracht. Roel gaat weer met het OV naar zijn werk want ik moet zware boodschappen halen en dat doe ik liever met de auto. Het wordt een dagje van sjouwen en stouwen (de koelkast is te klein), hapjes maken en uiteindelijk op de bank in slaap vallen. Gelukkig hoor ik mijn telefoon, anders had Roel mooi in de kou bij de Mac gestaan. Hij had alwéér een Kerstdiner, nu van zijn werk, en ik heb beloofd hem op te halen. OEPS!!

Zaterdagochtend moet ik om 9 uur achter de pc zitten, dan begint de voorverkoop van de Toppers 2014. Daar moeten we (mijn vriendinnen en ik) heen! Als ik wakker word vraagt Roel of ik goed heb geslapen. Ik heb wat hoofdpijn, maar verder gaat het wel. Of mijn kussen wel goed is. Ik snap er niks van. Uiteindelijk moet ik onder mijn kussen voelen. Daar ligt een cadeau, en wel een tablet! (geen pilletje) Ik heb dus gewoon de hele nacht op dat ding liggen snurken. Niets gemerkt. Fijn begin van de dag. Het verkrijgen van de Toppers kaarten kost mij wel 20 jaar van mijn leven, heel slecht geregeld. ’s Middags komt de visite. Gezellig. Iedereen woont ver weg, vandaar dat ik meestal in de middag mijn verjaardag vier. Tegen een uur of 8 is iedereen weer vertrokken. De rest van de avond is voor mijn tablet. Ik krijg het druk, die telefoon moet ik ook nog inrichten.

Zondag ben ik echt jarig. MIJN dag. Eerst even op de fiets naar het dorp. De lopers van de Spark marathon in Spijkenisse aanmoedigen. Ben ik toch met hardlopen bezig geweest. Nog een rondje over de Kerstmarkt en dan op de bank met mijn mega box bonbons, die ik ook heb gekregen. Kop chocolademelk met rum en slagroom erbij en ik ben blij. De drukste week van deze maand is achter de rug. Ik ga bijslapen.

 

YES YES YES !!!

Maandag is de werkweek weer begonnen. Ik heb wel last van mijn kaak, maar met de pillen kom ik de dag wel door. Het is een lange dag, want ik loop een week achter. Aan het einde van de dag ben ik gesloopt. Dinsdag is niet veel anders.
Woensdag werk ik thuis en moet ik naar de fysio. Meestal MOET je van alles van de fysio. Deze is zo gek als een deur. Hij kraakt mijn nek en rug. Volgende week weer.
’s Middags moet ik naar de tandarts.  Hij baalt dat het vorige keer niet is gelukt. Tja, ik ook. Mijn ingepakte kiezen lijken tot rust te komen. We spreken af dat ik pas in januari terug hoef te komen. Dan kunnen die kiezen verder rusten en weten we ook wat de fysiotherapie voor en met mij doet.
Donderdag is het weer gekkenhuis op het werk. Lekker! Dat heb ik liever dan duimendraaien tot vijf uur.
Vrijdag slaap ik echt super lang uit, compleet in coma. Het weer is slecht en ik zie het nut er niet van in om naar buiten te gaan. Niet eens om mij te douchen. Zo lekker, pyjamadag.
Zaterdag is rustdag. De twijfel slaat toe. Moet ik morgen wel starten? Ik gebruik veel minder pijnstillers op een dag. Maar ja, vorige week klopte die kaak al na 2km. Wat is wijsheid? Aan de ene kant denk ik: niet gaan. Maar ja, in mijn hoofd werkt dat niet. Dan blijft nog jaren het gevoel dat ik heb opgegeven mij achtervolgen. Aan de andere kant, als wel start en het niet haal vind ik mezelf voor de rest van mijn leven een loser. Ik word zo moe van mezelf.

De nacht van zaterdag op zondag ben ik onrustig. Ik word wakker met buikpijn. Nog nooit ben ik zo zenuwachtig geweest voor een run. Mijn darmen zijn van slag en ik blijf naar de wc lopen. Ook onderweg naar de Bruggenloop Rotterdam keert mijn maag zich regelmatig om en denk ik dat ik moet spugen.  We zijn vroeg en ik heb alle tijd om het terrein te verkennen. Met Elise en Gertrude heb ik bij de ingang van de dames kleedruimte afgesproken. Al snel komen Max en Elise aan. Even later wordt ook Gertrude gevonden. Nog  wat fotomomentjes en we gaan naar vak D.
Na het startschot duurt het nog een kwartier eer wij langs de Kerstman en  Michel Butter komen. De eerste 2,5 km heb ik de dames nog in de buurt, maar zij zijn gewoon sneller dan ik. Als ik de Erasmus op wil rennen kom ik bijna niet tegen de wind in. Er lopen twee flinke mannen aan mij voorbij, een van hen zegt: “kom op, loop maar met ons mee, achter ons blijven en denk aan je ademhaling.”
Voor mijn gevoel gingen we te langzaam, maar de mannen zijn geweldige windvangers. Als we bijna weer naar beneden gaan hoor ik naast me: “Hé dame!”  Collega Nicolette loopt naast mij. Ik loop met haar samen bij mijn windvangers weg. Best gezellig zo samen. Net voorbij het 4km punt roept iemand heel leuk: “Nog maar 11km!” De grapjas. Op het 5km krijgen we wat te drinken.  En lopen we een stukje, want rennend drinken kan ik niet. We besluiten bij elkaar te blijven. Grappig hoe mensen reageren op onze namen, Nicolette en Nicole.
Met een andere collega, Isabel, heb ik afgesproken dat ze mij zal aanmoedigen als ik langs haar huis kom. Ik denk dat ze op het balkon zal staan, maar ineens hoor ik een hoop gejoel vanaf de kant. Leuk, daar staat ze en roept dat ik op schema lig. Ze loopt zelf veel grotere afstanden en weet dus echt wel of ik op schema ben. Als zij zegt dat het goed gaat geloof ik dat.
Het is zwaar maar leuk. Eigenlijk krijg ik alleen Varkenoord, de Erasmus en de Brienenoord bewust mee. Op de Brienenoord zie ik beneden “mijn windvangers” lopen.  Ik krijg via mijn Endomondo een bericht van Brigitte(1 van de 20 geloof ik) dat ze vlak na de 11km staat. Endomondo rekent iets anders dan de mensen die de route hebben uitgezet. Voor we bij de 10 zijn zegt zij al dat ik de 11 heb gehad! Nog ff en ik loop een halve marathon! Door het tunneltje met de trommelaars (gezellig) en dan de hoek om. Aan het eind van het fietspad neem ik een gele vlek waar. Het is te donker om te zien wiens hoofd daar boven zit, maar ik twijfel geen moment. Daar staat Brigitte te blauwbekken!! Ze ontpopt zich als een razende reporter en holt op haar hakken mee om mij te interviewen. Tijdens het filmen vroeg ik mij al af hoe dat er uit zou komen te zien. Om te gieren!! Tussen de 13 en 14 km zit een lus. Op de terugweg krijgen we de wind pal tegen. Ik kan echt niet meer. De veegwagen is niet ver volgens mij en ik knijp hem nu wel een beetje. We liepen bij de 10 nog lekker in de tijd. Gelukkig zien we het bordje 14km. De laatste km! Het gaat gewoon gebeuren, ik ga het halen. Er lopen allemaal mensen langs de kant die al klaar zijn en zij moedigen ons aan. Dat vind ik leuk en zet nog even aan. Ik piek iets te vroeg en schakel  een versnelling terug. Nicolette haakt weer aan. Samen gaan we de finish over. Onderweg heb ik flink lopen schelden, inmiddels doet alles zeer. Als ik over de finish ben komen er nog een paar lelijke woorden uit en besluit dit NOOIT meer te doen. Aan het hek staat Jeroen, de man van Nicolette. Hij heeft ook net gelopen, maar is sneller dan wij. Iets verder staat Roel met een mooi bosje rozen voor mij. Daar word ik dan weer blij van. Medaille halen, laten graveren en weg wezen! Ik heb 1:57:41 gelopen. Vind ik prima gezien de omstandigheden en het gebrek aan voorbereiding. Voor ik in de auto stap heb ik al moeite met lopen, dat wordt leuk straks als ik de trap op moet naar de badkamer.
De douche is een fijne beloning. Dit was mijn laatste run van dit jaar. IK HEB HET GEHAALD!! Trots op mezelf, maar ik hou het voortaan wel bij 10km. Nu aan mijn snelheid werken.
Op Twitter zie ik de foto van de laatste lopers. Het zijn de windvangers! Ze hebben het ook gered. Leuk om te zien.