Het is lente!

De dag na de Alphen heb ik wel spierpijn, maar zoals je spierpijn mag hebben na een run. Ik stuur iedereen die beloofd heeft te doneren als ik de run uit zou lopen een mail met het verzoek nu hun deel van de afspraak na te komen. Om nog even te benadrukken dat het echt niet met twee vingers in mijn neus is gegaan stuur ik ze ook de link van mijn verslag over de run. Al snel verschijnen de eerste stortingen op mijn rekening. De meeste hebben mij een Euro per kilometer beloofd. Van een collega zie ik twee keer € 10,00 binnen komen. Als ik hem daar op wijs zegt hij: € 1,00 per kilometer toch? En het was de 20 van Alphen?
HAHAHAHAHAHAHAHA die dacht gewoon dat ik er even 20 had gedaan. Hij vindt dat ik het teveel betaalde niet terug hoeft te geven. Ook dat gaat naar de Hoogvliegers. Een andere collega was vergeten mij te sponsoren en stort alsnog spontaan een bedrag! Nummer drie betaalt extra, dat is een bonus voor mijn blog zegt hij. Het gaat lekker! Ik heb ze tot 12 maart gegeven om te betalen. Als iedereen dan heeft betaald heb ik gewoon € 310,00 opgehaald!! WAUW, wat goed. Daar zijn de Hoogvliegers vast blij mee.

Qua werk heb ik het behoorlijk druk en kan woensdag niet thuiswerken. Jammer, want mijn benen willen eigenlijk wel rennen. Vrijdagochtend sta ik vroeg op en ga lekker naar buiten. Wat een zalig weer zeg! Mijn benen zijn zwaar, alsof er iets drukt in mijn buik waardoor mijn benen geen connectie maken met mijn hoofd. Ik besluit de 5km route te gaan doen. Halverwege ligt sinds een jaartje een weg die maakt dat ik een rondje van 2,5km kan doen. Tot drie keer toe nijg ik daar in te slaan. Maar na een goed gesprek met mijzelf loop ik door. Om nou te zeggen dat ik lekker loop…….nee, maar ik loop. Mijn hoofd is lekker leeg en dat komt mooi uit want ik wil nog even werken. ’s Middags komt er een nieuwe massageklant.

Ook zaterdag is het prachtig weer, maar een rustdag. We gaan het dorp in en lekker lunchen op het zonovergoten terras van ons favoriete restaurant. Heerlijk toch? Op 8 maart op het terras aan een roseetje zitten.

 

Zondagochtend is blijkbaar geen uitslaapochtend meer. Rond 7:30 uur ben ik klaar wakker. Roel en ik  hadden al afgesproken dat we samen zouden gaan rennen. Heel even denken we aan een rondje Kralingseplas. We gaan toch maar gewoon lekker hier hollen. Zelfde rondje als ik vrijdag heb gedaan. Windje tegen op de heenweg en binnen 1km ben ik al woest op mezelf. Mijn kuiten klappen bijna uit elkaar. Niet piepen, doorlopen! Roel is al ver voor mij uit en hobbelt de klucht op richting het veer. Bovenaan zie ik hem rek- en strekoefeningen doen. Als ik daar uiteindelijk ook ben aangekomen zeg ik dat hij niet op mij moet wachten, daar word ik nerveus van. We gaan op het gemak weer verder, de dijk af dat is niet zo moeilijk. Onderweg haalt Roel mij weer in, volgende klucht op. Daar komen we weer bij elkaar. Inmiddels moet ik mijn been echt meeslepen. We wandelen een flink stuk stevig door. Dan toch maar weer rennen. In mijn oor hoor ik dat ik de 3km niet in een tijd heb gedaan waarin ik hem had willen doen. Blijven rennen dus. Het gaat eigenlijk steeds beter, niet geweldig, maar beter dan de eerste 2km. Ik hol vrolijk verder en als ik bijna bij mijn afslag ben kijk ik achterom om tegen Roel te zeggen dat ik ga afslaan (we zouden ook rechtdoor kunnen gaan). Huh? Waar is hij nou? Blijkbaar is hij ergens gestopt en dat heb ik niet gemerkt. Ik zwaai even en krijg een opgestoken duim. Alles okee dus. Dan geef ik aan dat ik afsla, en hol weer verder. Uiteindelijk komen we tegelijk weer thuis. Die raar aanvoelende benen baren mij zorgen. Misschien moet ik mijn zooltjes wel weer even laten nakijken. Maandag maar even een afspraak maken.
In Den Haag wordt de CPC gelopen. Dat volg ik op TV West, als ik iedereen zie lopen en ook  compleet stuk zie gaan heb ik toch het idee dat ik er bij had moeten zijn. Maar ja, na mijn run van vanochtend denk ik niet dat ik ver was gekomen. Ik train gewoon vrolijk verder.

Verslag van de 20 van Alphen

Zondagochtend.
Ik ben al voor 7 uur wakker en dat terwijl ik vannacht niet in slaap kon komen. Drukte in mijn hoofd. Gisteren hebben we onze vakantie geboekt. Super leuk,  maar dat moet ik dan 's nachts verwerken. Ik ben ook nerveus. Vannacht heb ik wel 10x mijn rondje gerend! Raar, normaal ben ik ook wel wat gespannen maar niet zo erg als nu. Ik voel druk op mijn schouders, wat ik zag als een leuke stok achter de deur voor mijzelf, voelt nu als een mee te slepen molensteen. Dolblij ben ik met het vertrouwen dat mij ruim 20(!) sponsoren in mij hebben. Waarom vind ik het zo spannend terwijl ik juist trots moet zijn? Wat ben ik blij dat ik geen Kramer of Wüst heet. Geen hele natie die verwacht dat ik het wel 'even' ga doen en liefst met 2 vingers in mijn neus. Geen media die mij constant volgt en waarin ik levenslang word geconfronteerd met een verkeerde wissel, 'zogenaamde' rugpijn etc. Niets van dat al en toch..... Als ik er straks eenmaal ben is er niets meer aan de hand. Maar voor nu zie ik apen en beren op de weg.

Rond half 11 zijn we in Alphen. Er hangt een enorm spandoek aan het balkon van Heimen en Jan! Helemaal leuk. Vanaf hun balkon kijk ik naar de kidsruns en de 5km. Het waait enorm en het is best koud. Gelukkig kan ik naar binnen wandelen als ik het koud heb. Luxe hoor dat ik een eigen kleedruimte heb met broodjes, enzo. HAHAHAHAHA  Ik wel een wereldster.

 

Om 14:00 uur moet ik starten. Een kwartier van te voren hobbel ik met Roel naar de start. Ik heb net vriendin Trees gesproken, die staat bij de start om collega’s toe te juichen. Als snel hebben we haar ook gevonden. De start verloopt soepel. Ik heb het koud, maar ik ga er voor. Ik pik er een deelnemer uit die naar mijn idee langzaam loopt en daar blijf ik achter hangen. Mijn streven is uiteraard de run binnen de tijd uitlopen. Maar ik zou het wel fijn vinden als ik 1:15 loop. Na een kilometer blijkt mijn ‘haas’ sneller te lopen dan ik denk. Heimen en Jan hadden mij al verteld dat er 2 gemene bruggen in het parcours zitten en de eerste komen we al vrij snel tegen. Na 2 km voelen mijn benen al als lood en heb ik steken in mijn zij. DAT ZAL TOCH NIET?? Ik worstel mij echt door de 3^e km, op km nr 4 staan Roel en Trees, met spandoek en camera. Ik roep ze toe dat het niet goed gaat, maar dan met een minder net woord. Op de 5km staat een klok, die zegt dat ik 40 minuten onderweg ben. Dat valt mij op zich niet tegen. Samen met een dame die de ene keer mij inhaalt en de andere keer zich door mij laat inhalen, loop ik verder. We spreken elkaar moed in. We zijn toch al halverwege en daar zijn we trots op. Op naar de 6km, dat gaat redelijk. Bij 7 schiet er een mega kramp in mijn kuit. NEE, NEE, NEE! Niet zo dichtbij de finish stoppen. Ik heb al iemand aan de kant zien zitten met de EHBO er omheen en ik wil niet nummer 2 worden. Gênant detail, ik word ingehaald door Cookiemonster. :(  Op het 8km punt geeft mijn sportapp aan dat ik een uur onderweg ben. Hmmm, nog steeds op schema dus. Het verbaast mij enigszins, maar ik ben er blij mee. Mijn doel is nog haalbaar. En dan komt er een stuk waar we de wind vol tegen hebben. Killing!! De 20km lopers schieten aan mij voorbij en ik wandel meer dan dat ik ren, maar ik kom vooruit. Er staat veel publiek langs het parcours en zodra ik het centrum in loop is het stampdruk aan de kant van de weg. Hartstikke leuk! Wat ik ook heel grappig vind zijn de kinderen die de kidsrun hebben gedaan en zeggen: “u moet wel rennen mevrouw”.  100 Meter voor de finish kom ik voor de 2^e keer onder het balkon met mijn spandoek door. Ik ben zo blij dat ik daar ben en haal nog even de meneer in waarvan ik denk dat hij mij naar de laatste plaats heeft verdreven. HOERA!! Ik heb het gehaald en de klok geeft een bruto tijd aan van 1:19:13. Mijn netto tijd is 1:15:40. Ik ben absoluut niet ontevreden. Al snel heb ik Roel en Trees gevonden. We gaan gauw naar mijn ‘kleedkamer’. Daar word ik bij de deur opgewacht door Heim en Jan. Alsof ik gewonnen heb. Wel fijn hoor, dat je niet met je vermoeide lijf eerst weer naar huis moet. We worden prima verzorgd met, zoutjes, soep, broodjes en een drankje. Ik kan lekker douchen en schoon en fris weer naar huis. Top geregeld mannen!

Als ik dan toch als de grote winnares word behandeld wil ik ook gelijk mijn sponsoren  bedanken. Ik pak even mijn denkbeeldige trofee en klim op het podium.

Ahum……ook namens Ko Piloot en de Hoogvliegers, mega, mega, mega bedankt voor je steun (in willekeurige volgorde):

Karen, Ewoud, Ineke, Tineke, Jacqueline H., Jacqueline B., Ingeborg, Carla, Willy, Frits, Trees, Nicolette, Jan- Willem, Wil, Brigitte, Roel, Nele, Carola, Eric, Angela, Gitta,  Ina en Maisey

Gelukkig kan ik nog een paar keer trainen

Mijn tandarts heeft de rest van het cement verwijderd, dat is al een prettig gevoel. Hij zegt dat ik veel tandsteen heb en dan voornamelijk links. Apart, sinds ik niet meer rook heb ik last van tandsteen. Hij wil dat ik naar de mondhygiëniste ga. Nou, dat dacht ik ff niet. Na de laatste keer is al die ellende begonnen.
De hechting is ook uit mijn mond gevallen. Zo nu en dan voel ik een scherp stukje uit mijn tandvlees steken. Als ik iets gekruids heb gegeten zwelt mijn tandvlees op geloof ik en dan voel ik dat stukje niet meer.
Mijn onderkaak doet geen pijn meer. Maar mijn bovenkaak en dan vooral het hoogste punt van de wortelkanaalbehandeling is behoorlijk aanwezig. Nou ja, ik kan weer rennen en dat is fijn. Op mijn vrije vrijdag ga ik een klein rondje rennen. Even kijken of het gaat. Ik loop even ruim 2 km aan 1 stuk. Snel ben ik niet, maar mijn benen snappen nog wat ze moeten doen en ik heb geen bonkende kaak. HOERA! Ik ben er weer!
Zondags ga ik samen met Roel rennen. Hij moet trainen voor de Electricrun. Ik wil een klein rondje, maar de uitslover (hahahaha) wil niet minder dan 5km doen. Halverwege krijg ik steken in mijn zij, dat heb ik nooit. Ik laat Roel lopen. Een kilometer verderop wacht hij mij op. Ik ben een diesel, na 3 km krijg ik de smaak pas te pakken. De laatste 2km doe ik afwisselend wandelend en rennend. Maar we hebben de 5 in de benen en in een redelijke tijd. Ik ben nog steeds te langzaam hoor, maar ja…..je kan niet alles hebben. Nog een week, dan is de 10km in de 20 van Alphen.

Maandag en dinsdag zijn hectische dagen op kantoor. Woensdag werk ik lekker thuis, dat komt niet vaak meer voor. Het is geweldig mooi weer. De wekker gaat om 7 uur. Als Roel weggaat, ga ik een rondje rennen. Ik moet van mezelf de 5km onder de 40 minuten lopen, als ik dat niet doe moet ik mijn rondje uitbreiden naar 7km. Geen idee waarom, maar dat heb ik zo bedacht. Neusdruppels, puffer, Paracetamol  en Dextro. Ik ben er klaar voor. Scheldend en tierend schreeuw ik mijzelf vooruit. Ik loop 3 km achter elkaar, 300 meter wandelen en dan weer rennen tot de 5km. Trots op mezelf en vol vertrouwen voor zondag.
Donderdag bedenken een paar collega’s dat ze mij nog niet hebben gesponsord. Mijn ‘buit’ voor de Hoogvliegers staat nu op € 250,00!!!
Vrijdag begint de dag met een ontspanningsmassage van 1,5 uur. Ik ben echt mega chill. Het is weer prachtig buiten en ik zie veel hardlopers, maar ik kan niet en mag niet van mezelf. De dag is te kort voor alles wat ik nog wil doen. Ik moet ook naar de huisarts. Mijn neus blijft maar dichtzitten en die druk op mijn bovenkaak komt volgens mij uit een holte. Ze heeft geen duidelijke aanwijzing wat het zou kunnen zijn. Allergie, poliepen, ontsteking…….. Ik krijg pipetjes met een goedje dat een eventuele ontsteking zou moeten tegengaan. Die heb ik al 2 keer eerder gehad, steeds voor een maand. Nu heb ik ze voor 3 maanden gekregen. Als ik na 6 weken verbetering merk mag ik om de dag druppelen. Zo niet, dan stuurt ze mij naar een KNO-arts. Waarschijnlijk heeft de uitslag in mijn gezicht er ook mee te maken.

 

Zaterdag, weegdag. Ik word er niet vrolijk van. Op mijn top qua gewicht. L Nou ja, ik sleep het allemaal wel mee morgen. Ik heb er nog steeds heel veel zin in. Op de valreep hebben nog wat mensen een donatie gedaan en de teller staat op € 285,00!!! Helemaal te gek.  Tas, kleren en eten liggen klaar. Ik ga morgen op tijd weg. Dit keer heb ik de luxe van een kleedruimte aan het parcours. Collega Heimen en zijn Jan wonen aan de start van het parcours. Ik kan mij daar op mijn gemak omkleden en bij terugkomst ook douchen. Wat een weelde! Morgenavond een verslag van de run. Denk aan mij, de start is om 14:00 uur.

 

 

De kies has left my mouth!

Jeetje zeg! Mijn laatste loopje was 26 januari. Nog even en ik weet niet meer hoe het moet. En ondertussen zeurt het verhaal van de kies maar door. De maandag na het afzeggen van mijn wortelkanaalbehandeling bel ik mijn eigen tandarts. Helaas laat mijn agenda het niet toe om deze week langs te gaan, niet op de tijden dat hij kan tenminste. Een week later zit ik in de stoel. Er is mij gezegd dat de tandarts alleen gaat kijken of hij die kies er uit gaat halen of niet. Geen oplossing dus vandaag.

Ik krijg een heel verhaal over het liever niet trekken van een kies die niet ziek lijkt en de tandarts wil even checken of hij niet juridisch vervolgd kan worden als dit niet de oplossing blijkt te zijn. Hij twijfelt ook of hij het wel zelf moet doen omdat er een zeer kromme wortel aan zit. De kans dat die afbreekt is groot. Die mededeling maakt mij wat angstig. Ik geef ook aan dat het laten verwijderen door de kaakchirurg mijn voorkeur heeft. 's Avonds belt de tandarts mij. Hij heeft informatie ingewonnen en kan het voor mij doen, maar liever niet ivm de kans op een breuk. De kaakchirurg werkt niet op maandag, die heeft hij dus nog niet gesproken. Of ik nog een dagje kan wachten? Het moet maar.

Dinsdag is het blijkbaar erg druk bij de kaakchirurg want de tandarts krijgt hem niet te pakken. Jacqueline gaat zich er mee bemoeien. Hahahahaha. Al snel hoor ik dat dokter Frank echt rete druk is, maar absoluut vanavond mijn tandarts gaat bellen. Hij heeft zijn 06 nummer. Uiteindelijk word ik woensdagochtend door de tandarts gebeld. Hij gaat een verwijsbrief voor mij schrijven. De heren hebben elkaar gesproken en afgesproken dat de kaakchirurg die kies er uit gaat halen. Gelijk maar even bellen voor een afspraak dus. Stiekum hoop ik op een afspraak na het weekend, want we hebben zondag nog een wijnspijswandeling.

Gelukkig, de kies gaat er volgende week dinsdag uit. Dan kan ik ook nog even de lunch met collega's meepakken bij die fantastische Italiaan. Goed eetn, anders ga je dood.

De dagen tot de dinsdag kom ik redelijk door. De afspraak bij de kaakchirurg is om 14:30 uur. Roel haalt mij om 13:00 uur op in Den Haag. We zijn veel te vroeg, kan ik fijn even een half uur mijn tanden poetsen. Mijn Italiaanse broodje was best sterk van smaak. Dat kan nooit fijn zijn voor dokter Frank. Voor ik het weet ben ik aan de beurt voor een foto en als ik de 2e keer word geroepen wordt de verdoving ingespoten. 1 grote prik en 2 kleine gemenere prikjes. Ja hoor, ik voel het al gelijk werken. Ik mag blijven zitten tot de verdoving goed werkt. Dan word ik naar een andere kamer gebracht. Ik zeg nog dat Roel normaal bij mij blijft. Dat is hier niet toegestaan. *slik* Ik krijg het ijskoud. Best wel eng. In 2012 is er ook een kies verwijderd. Door de kaakchirurg in Spijkenisse. Die hakte mijn kies in 3 stukken, dat was behoorlijk pijnlijk, en wipte die stukken er stuk voor stuk uit. Een flinke slachtpartij dus.

Na het verhaal van mijn eigen tandarts over het in 2 stukken zagen van mijn kies voorzie ik nu ook een bak ellende. Nadat de zuster mijn romp en gezicht heeft bedekt vraagt dokter Frank of ik er klaar voor ben. Pffffft, echt niet. Maar ik zeg, ja. Hij zegt dat ik even wat druk kan voelen en niet moet schrikken. Ik verwacht een beitel en hamer. Niets van dat al. Een tang, 3x wrikken en dan: "Ik heb hem hoor". Huh?! Ik heb er niet echt iets van gemerkt. Er ligt verderop een witte bonk op een tafeltje. Mijn kies. Zal ik hem mee vragen en thuis ritueel verbranden? Volgens dokter Frank zat de kies iets los. Ik had zelf het idee dat hij ook wat omhoog was gekomen. Hup, hechting er in, op een gaasje bijten (een uur volhouden, fijn voor Roel) en klaar! WAUW! Dat is fijn. Als de verdoving uitgewerkt raakt neem ik een Ibuprofen. Mijn kaak is stijf, maar het valt mij alles mee. Ik kan zelfs een beetje eten.  

De volgende dag werk ik vanuit huis. Mocht het toch niet goed gaan ben ik in elk geval dichtbij de bank en mijn bed. Het gaat prima. Okee, het is gevoelig, maar niets wat Ibru niet aankan. Na een hele dag voorover gebogen achter de laptop wordt het wel minder aangenaam. Als het zo blijft denk ik dat ik vrijdag wel voorzichtig een rondje kan hardlopen. Roel vindt dat ik moet beginnen met wandelen. Tsssssss. Wandelen is voor mietjes. Hahahaha. We hebben tickets voor de Electricrun in Amsterdam. Voor het eerst gaan we samen een run doen! Super leuk. Hij moet wel ff trainen en wil dus beginnen met stevig doorwandelen. Nou, IK ga lekker hollen!

Donderdagochtend is het gevoeliger dan ik had verwacht. Het cement dat nog om 1 kies zit irriteert mij en ik probeer het er af te peuteren. JAAAHAAA, ik weet dat ik dat niet moet doen. Na een klein sprintje voor de metro knalt de rest van mijn gebit er ook bijna uit. Het lijkt de verbouwing van CS Rotterdam wel! Het dreunt gewoon in mijn hoofd. Hmmmm, misschien toch maar niet rennen morgen? De dag is hectisch en ik heb wel 3 Ibrupofens nodig om er doorheen te komen. Ondertussen peuter ik vrolijk verder. Ik heb een plekje gespot waarvan ik denk dat het een stukje achter gebleven wortel is. Dat is natuurlijk niet zo. Maar ja, ik heb die kies niet van dichtbij gezien toen hij er uit was. Tegen de tijd dat ik in bed lig heb ik mijzelf overtuigd (daar ben ik goed in). Er zit nog een stuk wortel in mijn kaak. Hij was natuurlijk al afgebroken. Daarom voelde het of hij los zat. (ik had tandarts moeten worden) Morgen ga ik gelijk naar de foto's kijken aan welke kant de gebogen wortel zat. Maandag ook mijn tandarts bellen om te vragen of hij het cement wil weghalen.

Inmiddels heb ik ook besloten om mijn 10km in de 20 van Alphen voor een goed doel te lopen en wel voor Stichting Hoogvliegers. Ik stuur mijn collega's een e-mail en plaats een sponsor verzoek op Facebook. Eigenlijk ben ik daar niet zo van. Het voelt voor mij als bedelen. Ik ben dan ook stom verbaasd (en blij verrast) dat de eerste 3 zich binnen 10 minuten melden. Gedurende de dag komen er meer mensen bij. Wat gaaf! Al moet ik die 10km kruipen, ik ga de finish halen. Om 00:00 uur opent de inschrijving voor de Ladiesrun Rotterdam. Dit jaar is er een nieuwe afstand, 7,5km. Mooie afstand en ik schijf mij gelijk maar in. Zo, die staat ook in de agenda! Dat is run 5 voor dit jaar.

De foto's laten zien dat de kromme wortel inderdaad daar zit waar ik denk dat nog een stukje in mijn kaak zit. Ik spuug een klein stukje cement uit. Dat maakt verder peuteren wel heel aantrekkelijk....... Vrijdag is mijn rustdag. Ik merk dat ik wat druk ben geweest en dat mijn lijf bezig is een wond te helen. Dagje bankhangen dus. Het is pestweer, dus ik vind het prima om binnen te blijven. 's Avonds gaan we naar de bruiloft van Chantal en Mark. Super leuk!

Zaterdag viert onze schone zus haar verjaardag. Wéér een feestje.

Zondag zijn we 10 jaar getrouwd, nou ja geregistreerd partnerschap. Voor de wet ook een huwelijk. We besluiten op de fiets naar het dorp te gaan en daar lekker sushi te gaan eten. En toen was de week weer om. Ik neem om de 4 uur een Ibru 400 en een paracetamol 500. Mijn kaak voelt nog beurs en stijf. Maar ik denk dat ik volgende week wel kan rennen hoor. Ik zal wel moeten, want het sponsergeld loopt flink op! Echt super gaaf. Voor wie ook wil en kan sponseren, dit is de link zoek op Nicole Gout en verder wijst het zichzelf.

Op zoek naar mijn moed

Okeej, okeej, ik had het beloofd. Maandag de tandarts bellen. Maar de moed was nog steeds zoek. Halve dag op cursus gezeten, andere helft van de dag bezig geweest om e-mail binnen te halen. Wat heb ik nog meer voor smoesjes? Gewoon te bang om te bellen.

Dinsdagochtend vervalt mijn eerste overleg van die dag. Tijd om te bellen dus. Het is een vaag gesprek. De tandarts heeft niets van de kaakchirurg gehoord. Nee, dat zei ik toch net? Ik heb die brief thuis liggen. *zucht* Dezelfde avond scan ik de brief en mail deze met een verhaaltje aan de tandarts. Ik laat hem weten dat ik twijfel of een wortelkanaalbehandeling aan die kies 36(?) de oplossing is en vraag hem hier ook over na te denken. Woensdags hoor ik niets. Donderdagochtend belt de assistente om een afspraak te maken. Geen grap, ik ben 1 april!! aan de beurt voor de eerste afspraak en 15 april voor de 2e. Een beetje uit het veld geslagen accepteer ik de afspraken. Eigenlijk heb ik best pijn in mijn mond, maar ik ben gewoon te moe om te protesteren wat de afspraken betreft. Gelukkig weten mijn collega's en (FB-)vrienden mij te overtuigen dat ik dit niet moet accepteren. De tandarts kent mijn verhaal en 2 maanden wachten is niet normaal. Natuurlijk hebben ze gelijk, maar voor mijzelf blaf ik minder hard dan voor een Vrijdagochtend bel ik weer naar de tandarts en leg uit dat ik het heel vreemd vind dat ze pas over 2 maanden tijd voor mij hebben. Daarbij heb ik de begroting gekregen voor de 1e behandeling. Voor het luttele bedrag van € 764,00(!!!!!) mag ik 2 uur in de stoel. PARDON? Ik dacht niet. Gaarne de afspraken afzeggen en een nieuwe afspraak maken om die kies te trekken. Ze gaat overleggen en belt mij zo terug. Ik mis het telefoontje en mijn voicemail werkt nog niet optimaal (nieuwe provider). Dus bel ik terug om te vragen waanneer die kies er uit kan. Hebben ze een afspraak voor volgende week er in gezet voor die wortelkanaalbehandeling!  HUH? Nee, ik wil dat die kies er uit gaat. Dat is geen discussiepunt, het gaat gewoon gebeuren. Weer overleggen. Tja, als ik die kies er uit wil moet ik echt mijn eigen tandarts bellen. Pffffffft, ik word hier zo moe van. Mijn eigen tandarts werkt niet op vrijdag, die kan ik dus maandag pas bellen. IK WIL VAN DIE ROTKIESPIJN AF!!! 

De rest van de dag hou ik een "ik ben zielig dag". Na de boodschappen ga ik lekker op de bank liggen met de dvd Brave, die ik van de kinderen van Jacqueline heb geleend. Bakkie thee en een bakkie M&M's erbij en ik ben gelukkig. Ik heb veel fruit gehaald om sappies te maken. Klein probleem, geen idee waar ik de blender heb gelaten. Komt wel weer te voorschijn.

Op zaterdag gaan we even naar Zuidplein. Daar gaat Saturn weg en dus vette kortingen. Onze dvd-speler heeft kuren. Wie weet hebben ze daar een leuke staan. Er staat bijna niets meer in de winkel en je struikelt over de mensen. Binnen 2 minuten heb ik het wel bekeken. Wegwezen hier! We geven ons geld maar uit aan 2 lekkere whisky's.

Zondag lukt het niet om uit te slapen. Mijn loopkleren liggen klaar en mijn benen willen graag rennen. Ik spring er niet meteen uit, maar uiteindelijk ga ik wel lekker naar buiten. Doel is om een kilometer meer te lopen dan vorige week. Snelheid is nog niet belangrijk. Roel fietst gezellig mee. Op de een of andere manier laat mijn Endomondo mevrouw mij in de steek. Geen idee hoe hard ik loop en dan stopt onderweg mijn muziek ook nog eens! Grrrr. De muziek krijg ik aan de praat, maar de dame die mijn snelheid moet doorgeven niet. Mijn benen voelen heel zwaar aan. Ik ben ook mega aangekomen, dus dat klopt wel. Pas nog amper in mijn loopkleding, ook stretch heeft zijn grenzen. Omdat ik altijd energie krijg van steigerungs besluit ik die in te zetten. Bij versnelling 1 heb ik al spijt en als ik de eerste serie heb gedaan stoppen mijn benen er helemaal mee. Geen goed idee dus. Stukje wandelen dan maar. De laatste kleine km ren ik naar huis. Uiteindelijk heb ik 4km afgelegd. Niet slecht. Volgende week 5? Mijn kaak bonkt. Hopelijk is die kies er snel uit en kan ik weer lekker km's maken. Inmiddels zijn Elise en ik ingeschreven voor de Loopmaatjes estafette. Team Plofkippen komt er aan! Eerst nog 'even' 10km in de 20 van Alphen. Oh ja, blender gevonden. Druk aan het fruit snijden, in de beker, stekker er in.......niets! Snotverrrrrr, alles in de keukenmachine gemieterd en zo toch sappies gemaakt. Komt Roel thuis, fixt hij gewoon ff de blender. Ik ga op de bank zitten en doe niets meer!

Eerste stapjes in 2014

Sinds de Bruggenloop heb ik niet meer gelopen. Het kriebelt wel enorm, maar mijn gebit werkt tegen.

 

In de week dat de wortelkanaalbehandeling in de planning staat kom ik collega Jacqueline tegen. Zij treft mij op mijn aller slechtste dag en constateert dat het zo echt niet langer kan. Ze wil een bevriende kaakchirurg raadplegen. Die avond, het is dan dinsdag, zet ik mijn verhaal aan haar op de mail en zij stuurt het gelijk door. Ik krijg al snel en mailtje dat ik even moet bellen voor een afspraak. Dat doe ik de volgende dag en sta voor 30 januari in de agenda. Dat is nog 3 weken, maar dat trek ik wel denk ik.

Vrijdags ga ik naar de tandarts voor een wortelkanaalbehandeling. Deze is pijnloos, maar de napijn is erger dan ik had verwacht. Als ik de tandarts vertel met wie ik een afspraak heb zegt hij veel respect te hebben voor kaakchirurg Van Velzen. Dat doet mij goed. Dezelfde dag krijg ik alle foto's en een behandelverslag doorgemaild, wat ik weer doorstuur naar Jacqueline. Op zaterdagochtend krijg ik een mail van haar waarin zij zegt dat ik maandag word gebeld om de afspraak van 30-1 te vervroegen!

 

Inderdaad, maandags word ik gebeld en de volgende ochtend zit ik in het Rijnland op mijn beurt te wachten. Gelukkig heeft Roel vrij kunnen nemen om met mij mee te gaan, een beetje buikpijn heb ik wel. Ik moet eerst foto's laten maken en mag dan wachten in de behandelkamer. Okee, de stoel is een tandartsstoel, maar ik zie geen apparatuur. Aan de ene kant een opluchting, aan de andere een teleurstelling. Ook vandaag kom ik niet van de pijn af. Op de 3D foto's is ook niets te zien. Nadat de kaakchirurg mijn verhaal heeft aangehoord stelt hij voor mij een verdoving te geven. Alleen om te kijken waarom dat verdoven niet lukt. Ben niet bang voor die prikken dus stem ik daar mee in. Gelijk voel ik al dat de verdoving werkt! Ik ga met een dikke lip en een brief voor de tandarts naar huis/kantoor. Ik moet bellen om een afspraak te maken voor een volgende wortelkanaalbehandeling in een kies in mijn onderkaak. Natuurlijk weet ik dat ik gelijk moet bellen, maar ik kan de moed niet vinden.

Woensdag is de dag van mijn aller eerste eigen workshop als facilitator! Best spannend. Het loopt allemaal wel goed voor zo'n eerste keer. Geen tijd om de tandarts te bellen.

Donderdag moet ik mijn werklaptop omruilen voor een nieuwe, want de mijne doet het niet meer. Dat kost veel te veel tijd, maar ja......ik kan niet anders. En dus, geen tijd om de tandarts te bellen.

Omdat ik achter loop qua werk, besluit ik vrijdag thuis nog even wat te doen. Uiteraard loopt dat uit op een hele dag werken. Maar ik heb er lol in, dus het geeft niets. Wéér geen tijd om de tandarts te bellen.

Zaterdags gaan we met vrienden naar een whiskyfestival in Amsterdam. Inmiddels zakt de pijn in mijn mond een beetje. Het is een leuke dag met een lekker etentje als afsluiting.

De nacht van zaterdag op zondag is onrustig, buikkrampen houden mij wakker. Ik voel mij niet ziek en als ik opsta voel ik mij best fit. Zal ik gaan rennen? Eerst ontbijten. Dan nog een wasje doen en voor ik het weet is het mooie weer omgeslagen naar druilerig. Nee, ik ben niet van suiker maar heb geen zin in regen. Na een tukkie op de bank, en eenvirtuele schop onder mijn kont van Susanne, kleed ik mij toch maar om. Roel gaat naar zijn moeder en ik ga een klein rondje rennen. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik niet te hard moet gaan. Na 1,5 maand niets doen moet je niet gaan forceren. Mijn rondje van slechts 2,4km loop ik zonder te hoeven stoppen. Mijn benen zijn goed, ademhaling gaat ook prima, tijd is om te huilen. Maar ach, ik heb gerend en heb goede hoop voor 2 maart.

Ik ga er gewoon voor en morgen zal ik, echt waar, de tandarts bellen.

Een gezond en sportief 2014

Wéér een week niet gelopen. Okee, de feestdagen zaten er ook in en ik heb gewerkt tussen alle vrije dagen door.

De kiespijn komt langzaam terug. De kant van mijn gebit waar ik nog een beetje mee kan kauwen begint nu ook zeer te doen. Gevolg is dat ik slecht kauw en brokken eten naar binnen laat gaan. Daardoor gaan mijn maag en darmen opspelen. Inmiddels heb ik de tandarts een mail gestuurd met het verzoek mij door te verwijzen naar de narcosetandarts. Ik heb geen vertrouwen in de verdovingen in mijn onderkaak, maar de pijn moet daar wel weg. De wortelkanaalbehandeling in mijn bovenkaak mag de reguliere tandarts wel afmaken. Die staat 14 februari op de planning. Het cement brokkelt ook steeds meer af, er moet echt iets gebeuren.

Mijn eerste run is al over 8 weken, 10 km in de 20 van Alphen. Ik zal toch ook een keer moeten trainen.

Laat de tandartsassistente nou net bellen nadat ik bovenstaand heb geschreven. Mijn afspraak van 14 februari wordt verzet naar volgende week vrijdag!! Dat is fijn. De pijn moet ik nu echt wel met meerder Ibrupofens onderdrukken. Eigenlijk wilde ik zaterdagochtend kijken of ik kon rennen. Loopkleding ligt klaar, maar ik gier al van de pijn als ik buk om de wasmand op te pakken. Geen goed idee om dan te gaan hollen waardoor mijn bloed als een dolle door mijn kaak gaat pompen. Nu nog even volhouden tot vrijdag, nog 5 nachtjes. Lang leve de pillen.