Ik ben zo blij!!

Oh, wat ben ik toch trots op mezelf. Dat had ik niet verwacht. Eerst een stapje terug in de tijd.

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik een afspraak had bij de podotherapeut. Hij heeft mijn steunzolen iets aangepast. Dat was op dinsdag. Zijn advies was om dezelfde avond of de volgende dag nog even een kwartiertje te gaan rennen om te kijken of ze goed zijn. Drie keer raden of ik ben gaan lopen. Niet dus. Op woensdag was het mooi weer en was ik een dagje op pad met mijn collega´s. Eindelijk weer lekker mijn Teva´s aan. Dat heb ik geweten! Vier grote blaren, alle twee mijn kleine teentjes en onder mijn voeten. Gelijk blarenpleisters op geplakt.

Donderdags naar de schoenenwinkel om open schoenen te kopen waar mijn steunzolen in kunnen zonder dat je ze ziet. Rib uit mijn lijf, maar ik heb leuke schoenen die er niet uitzien of ik ze van mijn oma heb geleend (vind ik). Ik heb nou eenmaal een hekel aan sokken en dichte schoenen.

 

Vrijdag was ik bizar vroeg wakker en …….. ik had zowaar zin om een rondje te gaan rennen! Snel uit bed en gaan. Vóór 8 uur was ik al buiten. Heerlijk was het. Kort rondje, want ik moest op tijd weer de deur uit. Jacqueline zou mij weer even aerodynamisch maken zodat ik als een streep over het Ladiesrun parcours zou gaan. Na 3km was ik weer thuis en de schoenen voelden goed, geen spierpijn ook. Op naar Jacqueline. We zijn die dag nog op tv geweest in RTL Boulevard. Het ging helaas niet om ons. Terwijl wij in het gras op het Rembrandtplein van onze frozen cappuccino zaten te genieten, zagen we twee ietwat zenuwachtige fotografen heen en weer rennen. Na een minuut of wat werden wij nieuwsgierig en besloten ook even op te staan om te kijken wie er door de stad liep. Op weg naar de afvalbak, waar we onze bekers wilden weggooien, moeten we even inhouden voor een gezinnetje dat ons pad kruiste. Als we weer naar de fotografen kijken zien we dat ze van die mensen foto’s maken. Blijken we dus Alicia Keys en haar gevolg te hebben voorgelaten! Die hadden we dan weer even niet herkend! Lekker suf. Als ik later naar Boulevard zit te kijken zie ik ons dus ook door het beeld schuiven, en zoeken naar dat waar we naar zouden moeten kijken. Dat het onderwerp vlak langs ons liep hadden we niet in de gaten. Een carrière als paparazzi is niet voor mij weggelegd.

Maar goed, ik was dus wel mooi klaar voor zondag. Zaterdag een rustdag gehouden en een beetje in huis gerommeld. Op facebook komen de berichten van de dames die zenuwachtig beginnen te worden. Ik ook. Tas is gepakt, haar gedaan, kleren liggen klaar en ik zit gewoon lekker te knutselen en achter mijn naaimachine.

 Snel haar

 

Ik ga op tijd naar bed om half 3 word ik waker. Badend  in het zweet (leve de overgang) en ik moet plassen. Tja, ik drink al dagen extra om zondag niet weer last te krijgen van de voorspelde warmte. Meestal val ik niet snel meer in slaap als ik een keer wakker ben geweest. Daar had ik nu gelukkig geen last van. Als een blok stort ik weer in dromenland.
We hoeven pas rond half 12 de deur uit dus ik doe de hele ochtend rustig aan. Eigenlijk heb ik totaal geen zin om te gaan, ik wil gewoon doorgaan met knutselen. Afzeggen is geen optie. Het weer ziet er gunstig uit, niet zo warm als steeds werd verwacht. De Whats appjes komen binnen en iedereen is onderweg of bijna onderweg. In de metro op weg naar Rotterdam kleurt het steeds meer roze. Best gezellig. Vreemd genoeg ben ik totaal niet nerveus. Eigenlijk wil ik hem gewoon uitlopen en de tijd zal me een worst wezen.

Voor Ahoy staat Jacqueline op ons te wachten. Zij is vandaag de special supporter! We zwaaien de 5km dames uit en gaan naar binnen. Als op Facebook gezegd, positioneer ik mij bij de Adidas stand/fotowand. Goeie plek, ik kom echt iedereen tegen! Esther en buuf, Natasja en vriendin, Evelyn en Saskia, Elise met haar vriendinnen en man Max. Wat een gezelligheid zeg.

 Pink ladies

 

Als de warming up begint gaan we naar buiten, waar collega Miranda loopt. Grappig dat je tussen zoveel mensen nog zoveel bekenden ziet. Van te voren had ik al besloten niet aan de warming up mee te doen. Elke keer als ik aan zoiets meedoe verga ik van de spierpijn.
Dan gaan we ons startvak in. Gezonde spanning. Onderweg komen Brigitte en ik Melissa (die sneller is dan wij en in het vak voor ons staat) tegen en in het startvak zien we Evelyn en Saskia staan. We gaan met zijn viertjes van start. Lekker op het gemak. Een half uur voor de start neem ik een half druivensuikertje en wat te drinken en eet ik een halve eierkoek. Lessons learnt bij vorige runs met hongerklop en een vocht tekort. Bij de Ladiesrun clinic van vorige week heb ik geleerd hoe je je race moet opbouwen en daar ga ik mij aan houden. De 1^e 3 km te langzaam voor je gevoel lopen, daarna iets sneller en het laatste deel voluit. Dat is het plan hè?
Ik vind al snel 2 dames die eigenlijk een beetje te langzaam naar mijn zin lopen en daar blijf ik achter hangen. De eerste drinkpost is op 3km, goed punt om naar toe te lopen dus. Als ik mijn water heb,  Brigitte ben ik dan al kwijt, besluit ik niet te wandelen maar door te rennen tot het waterpunt op 6km. Het gaat best lekker al hoor ik in mijn oor dat ik te langzaam loop om 1:15 te halen. En dat zou ik wel graag willen omdat ik dat in april bij de marathon heb gelopen. Bij de 6km gaat het nog steeds wel goed. Daarna besluit ik even te gaan wandelen. Tussen de 7 en de 9 km heb ik het iets minder fijn. Ik krijg weer kippenvel. Nu weet ik hoe dat komt en wat ik er aan kan doen. Snel drinken en even een tandje terug. Ondertussen heb ik Brigitte weer in het vizier. Ik kan haar alleen niet inhalen, maar dat geeft niet. Zo nu en dan heb ik echt een heel goed loopritme te pakken en zodra ik dat door heb verval ik weer in mijn oude gedribbel. Op de laatste kilometer wil ik absoluut niet wandelen en dwing ik mijzelf in de goede looppas. Ik haal de een na de ander in! Wat is dit lekker zeg! De finish is in Ahoy, als ik de hal in loop kan ik de klok zien. Zie ik dat goed? Staat hij op 1:12 en nog wat?? Ik weet niet waar ik het vandaan haal, maar ik begin aan een sprint of mijn leven er vanaf hangt. Toch mijn race goed opgebouwd dus. Volgens mij kom ik binnen op 1:13:15. Dat is 2 min sneller  dan de marathon van Rotterdam!
Brigitte heeft ook gezien dat ik vlak achter haar zat en wacht na de finish op mij. We zijn trots op onszelf. De race leek 10x zwaarder dan die in april, maar we hebben het gehaald. Echt charmant zien we er niet uit.

 KAPOT!

 

We halen onze medaille op en laten deze graveren. Gekkenhuis daar en lang niet zo goed geregeld als vorig jaar. Als ik mijn medaille krijg kijk ik niet gelijk naar mijn tijd. Niet belangrijk en ik wacht nog ‘even’ op die van Brigitte. Evelyn komt ook haar medaille halen. Ze is sneller weg dan ik. Na een eeuwigheid komt men er achter dat Bri d’r medaille niet is gegraveerd en dat doen ze alsnog. Ik kijk op de mijne, veeg nog  een keer over de tijd. Ik dacht dat er 1:16:44 stond. Als ik beter kijk zie dat er 1:10:44 staat! Voor de zekerheid kijk ik even op die van Bri of daar 1:09 op staat, wie weet hebben ze een fout gemaakt. Maar het klopt echt. WHOEHAAAAAA !!!! Wat een tijd! Dat is 4,5 minuut minder dan mijn PR.  Ik ben zo blij, die grijns gaat deze week niet van mijn gezicht af!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Misschien laat ik mijn collega´s wel voor mij buigen en applaudisseren deze week. HAHAHAHAHAHAHAHA

 

Het was weer leuk en 1 juni 2014 staat in mijn agenda. Alle mensen van de organisatie en de vrijwilligers verdienen een dikke pluim.
De volgende run is pas in september. Dat is de Vredesloop in Den Haag. Ik heb dus nog even om te trainen voor een nog betere tijd.

Brigitte heeft met haar prestatie nieuwe hardloopschoenen verdiend. Dat heeft haar man haar beloofd. Eens kijken wat ik mezelf cadeau ga geven. Ik heb wel al een idee. Deze maar dan met mijn eigen naam uiteraard. Ik ga nog iets verzinnen wat ik er in wil laten graveren.

Zonder supporters had ik het niet gered. Roel, Jacqueline en Ron bedankt voor de aanmoedigingen onderweg en Ro bedankt voor de veren na afloop. Alle berichtjes op Facebook en aanmoedigingen via Endomondo hebben ook goed geholpen.

 Supporters

 

Discipline, wat is dat ook alweer?

Twee dagen mijn yoga probeer ik mijn spieren weer aan het werk te krijgen en trek mijn hardloopspullen aan. Nog voor ik buiten ben loop ik al met mijzelf te discussiëren over de te lopen afstand. Ga ik voor het korte rondje of de lange ronde? Ik kan natuurlijk het kleine rondje ook twee keer doen. Mijzelf kennende denk ik aan het einde van rondje 1: ik ga naar huis! Goed begin….NOT
Eenmaal onderweg besluit ik toch de grote ronde te doen, ik heb niet voor niets die belt met drinken mee. Braaf sla ik rechtsaf en begin aan de lange route. In Endomondo (mijn sport app) heb ik een training van 10km aangezet en die ingedeeld in 3x2,5km rennen en 1,5 minuut door wandelen. Ik weet ongeveer wel  welk muziekje er bij welke kilometer hoort want ik loop altijd op dezelfde muziek. In de 2^e 2,5km merk ik dat ik goed op schema loop zonder dat ik de tijd in de gaten hou, gewoon doordat ik het ‘juiste’ liedje hoor. Dat houdt in dat ik bijna op helft ben. Terug gaan heeft nu geen zin meer. Het gaat steeds lekkerder. Hardop zeg ik tegen mezelf: dus je kan het wel? Waarom doe je het dan steeds niet?
Thuis blijkt dat ik die 10km nog sneller heb gelopen dan tijdens de marathon van Rotterdam! Ik ben ZO trots op mezelf. 

Mijn spieren zijn wat gevoeliger dan anders, maar verder is er niets aan de hand. De volgende dag kan ik bijna niet meer lopen van de pijn. Niet zeuren, je raakt het wel weer kwijt. Het duurt helaas een paar dagen.

In mijn agenda staan nog drie trainingsdagen. Alle drie sla ik ze over. Te moe, te laat thuis, te druk.  Ondertussen ben ik zwaar teleurgesteld in mezelf. Waarom kan ik het nou weer niet opbrengen om te gaan? Andere mensen ontspannen door te gaan lopen. Ik kan pas ontspannen als ik echt de tijd heb om te gaan. Dan loop ik mijn hoofd echt leeg en geniet ik van het buiten zijn.

Op facebook zie ik een oproep van de LadiesrunRotterdam.  Ze organiseren op zaterdag 1 juni een clinic voor de dames die 9 juni gaan rennen. Je ticket voor deelname is roze lippenstift. Die koop ik nog even snel en spreek met Melissa af dat we gaan. Zij is mijn stok achter de deur.  Hopelijk helpt de heerlijk massage, die ik vrijdag heb ontvangen, mij om een goede tijd neer te zetten.
Als ik aankom staan er allemaal dames hun lippen te stiften omdat ze gaan hardlopen. Dat is echt een heel grappig gezicht. Na een pittige warming up en uitleg over hoe je een race moet opbouwen gaan we een rondje Kralingse plas lopen. De groep gaat echt veel te snel voor mij en binnen no time blaas ik mezelf op. Zelfs als ik een stuk afsnijd kan ik ze niet bijhouden. De moed zakt me in de schoenen. Het feit dat ik al een paar keer de 10km heb gelopen maakt dat ik vertrouwen hou in 9 juni.
Nog dezelfde dag begint de spierpijn weer. Wat is dit toch? Dat heb ik echt nog nooit gehad en nu twee keer achter elkaar. Het wordt de volgende dagen alleen maar erger.

Inmiddels is het maandag. Mijn voeten doen zeer, ze zijn heel `strak`. Bij de massage zat er ook al een heel pijnlijk punt in mijn rechtervoet en dat voel ik nu ook. Morgen heb ik een afspraak bij de podotherapeut om mijn zooltjes te laten checken. Hopelijk kan er iets worden aangepast.

Donderdag wil ik nog een keer trainen om een keer met mooi weer te hebben gelopen,  en dan moet het zondag gaan gebeuren.

WORDT VERVOLGD

 

Yoga for Runners

Een jaar of drie geleden volgde ik samen met Brigitte de yogalessen die onze collega Stephany tijdens de lunch gaf. Hiervoor was op kantoor een mooie sportzaal waar we alle ruimte hadden. Zoals overal werd ook bij ons de sportgelegenheid wegbezuinigd. Eigenlijk ben ik toen ook gestopt met yoga.

Vorig jaar dus begonnen met hardlopen. Tijdens het trainen voor de LadiesrunRotterdam kwam ik er achter dat Stephany naast ‘yogajuf’ ook een fanatiek hardloopster is. Inmiddels was zij ook druk bezig een eigen yogastudio Yogazone op te zetten. Deze is nu up and running. Eind vorig jaar vertelde zij dat ze yoga workshops voor hardlopers geeft. Daar hadden Brigitte en ik wel oren naar en we hebben ons op de wachtlijst laten zetten.

Vandaag was het dan zo ver. Om 9:45 uur verzamelen bij de Yogazone studio in Rotterdam. Ik het besloten met het OV te gaan. Metro een kwartier eerder genomen, zowaar op het juiste station uitgestapt en gelijk ook de tramhalte gevonden. Moest ik gewoon een kwartier op de tram wachten!!! Natuurlijk liep ik vanaf de tram direct de verkeerde kant uit. Gelukkig had ik het kaartje met straatnamen nog in mijn telefoon staan en was ik vrij snel weer op de goede weg.
Ik was er bijna toen ik een berichtje kreeg van Brigitte. “waar ben je?” Dan word ik al nerveus. Hoezo, waar ben je? Ben ik te laat, nee toch? Volgens mijn kaartje moest ik namelijk nog een heel eind om een blok huizen heen lopen. Er stopte een meneer met een hondje: “moet je naar de yoga? Dat is hier rechts en dan gelijk links.” Zie ik er yoga-isch uit dan? Maar goed, hij had wel gelijk. Nog geen drie minuten later stond ik binnen. Wat een grote groep zeg! En wat maken ze veel geluid. Ik ben zo geen ochtendmens. Op zulke momenten moet ik mezelf echt even tot de orde roepen en zeggen dat die andere mensen best mogen praten en mijn naam niet Remi is.
Niet iedereen gaat mee naar buiten, ik kan mijn droge kleding dus lekker in de studio  laten liggen. We krijgen allemaal een vuilniszak mee. Hmmmmm, waarom zou dat zijn? Gelijk roept mijn ochtendhumeur in mijn hoofd: Ik ga ECHT NIET in het gras liggen. Na een kwartier door het park(je) te hebben gerend gaan we inderdaad oefeningen doen op een grasveld. Ik wil jullie graag even meegeven dat het gras echt wel nat was. We moeten 2 aan 2 oefeningen doen. Spijbelen kan dus niet. Uiteraard zijn Brigitte en ik een koppel. Nog voor we zijn begonnen gutst het zweet al in stralen onder mijn haar vandaan. Mijn koppakking is lek, zeggen wij thuis altijd. We moeten allerlei buik- en beenspieroefeningen doen. Alles 10 tot 12 keer en dan nog een keer. Mijn mazzel is dat Brigitte niet zo heel goed kan tellen en zo zijn we redelijk snel door onze oefeningen heen.
Daarna gaan we op een drafje weer terug naar de studio. Onderweg moeten we nog een aantal keren onze benen (eerst rechts dan links, niet tegelijk natuurlijk) over een paaltje zwaaien. Dat gaat nog best soepel vind ik zelf.
In de studio heeft Brigitte al snel twee yogamatjes helemaal achterin de zaal geconfisqueerd. Dan vallen we niet zo op. Bij de oefeningen die je staand doet merk ik dat ik meer moeite heb het bij te houden. Ik ben ook steeds mijn evenwicht kwijt als ik beide voeten plat op de grond zet. Daarna doen we grondoefeningen waarbij het handig is als je je balans kan houden. Zo nu en dan tuitel ik om en  Brigitte krijgt nog een keer een fikse lachbui als ze zelf omkukelt. Er mag gelukkig gelachen worden en we zijn niet de enige die er moeite mee hebben.

 

De dame aan de andere kant naast mij is misselijk. Dat is ook enigszins merkbaar en ik heb met haar te doen. Dat ze niet opgeeft snap ik wel, zou ik ook niet doen. Ik weet niet of je dit leest, maar ik hoop dat je je in middels beter voelt.
Zoals het hoort liggen we aan het eind van de les nog even in alle rust bij te komen. Ik ben blij dat ik een droog shirt en mijn vest mee heb. Zo warm als ik het even daarvoor had, zo koud krijg ik het als ik daar lig.

Na de les staat er koffie en thee en Stephany heeft een mega fruitsalade gemaakt. Helaas ben ik voor veel fruit allergisch dus ik waag me er niet aan. Van mijn medecursisten hoor ik dat het heerlijk is en de meeste gaan nog even terug voor nog een schaaltje. Dat is een goed teken.

Natuurlijk promoot ik loopmaatjes nog even en geef Stephany twee flyers om op te hangen. Dat heeft ze ook gelijk gedaan. Wie weet hoeveel volgers het gaat opleveren.

Het is ook nog stoffenmarkt in Rotterdam en als ik er dan toch in de buurt ben ……. Wat een drukte! Ik haal snel waar ik voor kwam en maak me weer uit de voeten. Zolang ik blijf bewegen heb ik ook geen spierpijn trouwens. Heel benieuwd hoe dat morgen is.

Er zijn foto’s gemaakt vandaag. Die heb ik niet en als jullie het niet erg vinden……..als ik ze wel had zou ik ze ook niet laten zien. Met mijn verhitte hoofd over de finish komen en daar een foto van plaatsen vind ik nog tot daar aan toe. Maar met mijn niet te missen derrière in de lucht, paars hoofd en om hulp vragende (vragende? smekende), ogen wil ik liever niet op het wereld wijde web komen.

 

 

Ik geloof er weer in

Volgens mij weet ik nu waarom het lopen de laatste tijd zo slecht gaat. Toen ik begin van dit jaar mijn steunzolen kreeg, werd mij verteld dat ik ze pas na 2 weken dagelijks gebruik ook in mijn sportschoenen mocht dragen. Daar heb ik mij braaf aan gehouden. De laatste tijd heb ik vaak pumps of open schoenen aan gehad en daar ´passen´ die steunzolen niet in. Als ik ging hardlopen had ik ze wel in mijn sportschoenen. Tijdens het lopen, wat al een inspanning is, werd ik dus ook gecorrigeerd. Dat was niet handig. Gelijk maar weer dichte schoenen aan (het weer sloeg toch om) en de steunzolen overdag dragen. Na twee dagen ging ik weer trainen. Ik heb geen WR gelopen, maar het ging zeker al beter! Mijn rugpijn is ook ineens over en de hoofdpijnaanvallen zijn al een stuk minder. Maar ik merk wel dat ik weer opnieuw moet beginnen. Mijn linkerbeen was alweer lui geworden en doet extreem zeer als ik loop. Spierpijn en dat mag, dus ik maak me niet druk. Eigen schuld dikke bult. Heel even heb ik gedacht om de Ladiesrun Rotterdam af te zeggen omdat ik zeker wist dat ik die 10km nooit zou halen. Nu heb ik er wel weer vertrouwen in en ga ik gewoon weer braaf trainen. Gelijk maar even een schema maken.

 

Inmiddels is de foto met de Romeinen ook binnen gekomen en als ik daar naar kijk krijg ik weer zin om te gaan lopen.

Als ik naar buiten kijk (regen, regen, regen) zakt die zin weg. Ik vind het niet erg om nat te regenen, maar mijn schoenen zijn dan 2 dagen niet bruikbaar en mijn steunzolen zeker 24 uur niet. Bijna had ik een 2^e paar schoenen, zodat natte schoenen geen excuus meer zouden zijn om niet te lopen. De door mij zo fel begeerde neon geel/roze/zwart Asics Nimbus 14 zijn EINDELIJK in Nederland te koop. Al een half jaar probeer ik er hier aan te komen. Ze waren overal te koop, maar niet in NL. Omdat ik dit model nog niet had wilde ik ze niet zomaar bestellen. Ik heb deze schoenen uiteindelijk in het prachtige Diva Pink gekocht. Ze zitten als pantoffels, nu durfde ik het dus wel aan om via internet nog een paar te kopen. Na een lange zoektocht vind een kennis van mij ze in mijn maat (online). Gelijk bestel ik ze en blij als een kind ga ik slapen. De volgende middag krijg ik een e-mail van de verkopende partij dat ze ze niet in mijn maat op voorraad hebben en dat Asics ze ook niet meer kan leveren. Ze hebben ze wel in Diva Pink, of ik die soms wil……. Ik mag gewoon die schoenen niet hebben denk ik.

Nou ja, dan loop ik gewoon lekker op deze door. Misschien komen er in de loop van het jaar nog andere kleuren op de markt.

 

 

Nagenieten

De foto´s van de Estafette der Romeinen komen overal vandaan. Ik heb er een paar verzameld die graag even wil laten zien.

Er is ook een promotiefilmpje voor Loopmaatjes gemaakt. Daarvoor zijn onder andere Jacqueline en ik geïnterviewd. We staan ook redelijk vaak op de filmpjes die onderweg zijn gemaakt. Ik voel een nieuwe carrière aankomen. Door het beeld lopen. Dat gaat mij best goed af.
De foto´s met de gillende Romeinen heb ik nog niet voorbij zien komen. Ik wacht het rustig af.

Op dit moment zit ik in mijn loopkleren op de bank. Het regent pijpenstelen en ik smelt niet, maar vandaag heb ik echt ZO geen zin om nat te regenen.

 

 

 

 
De estafettelopers van Loopmaatjes wat social media al niet kan ´veroorzaken´

Ons startnummer en de finish

 

Bijkomen met de lunch die we ter plaatse kregen.

 

De Estafette der Romeinen

Zondagmiddag doe ik een rondje Kralingseplas. Met heel erg veel pijn en moeite. Het is benauwd. Ik heb totaal geen vertrouwen in de race van aanstaande donderdag. Het feit dat je met een team loopt, en ik mijn teamleden niet teleur wil stellen, maakt het alleen maar erger. ´s Avonds belt mijn teammaatje. Voor het eerst horen we elkaars stem. Grappig. We spreken af waar we elkaar gaan ontmoeten.

Op dinsdag schiet het mij in de rug. Opstaan is een drama. Als ik eenmaal in beweging ben gaat het steeds beter. Niet gaan zitten voor ik moet lopen dus.

Woensdagavond. Morgen is de Estafette der Romeinen. Mijn loopkleren liggen klaar. Straks nog even een koek in mijn tas stoppen. Ik heb nu al vijf keer de toegestuurde informatie door gelezen. Het is mij niet helemaal duidelijk waar we kunnen parkeren en met het OV is geen optie. Dan ben ik ruim 4 uur onderweg (heen en terug) voor een run van 5km. Dat vind ik te gortig.

Donderdagochtend. Ik spring uit mijn bed. Dat is gunstig, mijn rug werkt in elk geval weer.  Op mijn gemak maak ik mij klaar voor de run van vandaag. We rijden mooi op tijd richting Vleuten. Het is even zoeken naar het P&R terrein, maar al snel hebben we een plekje gevonden en gaan we op zoek naar het Maximapark. Er zou wegbewijzering moeten zijn vanaf het station. Dat klopt, alleen staan er geen bordjes. Wat wij wel hadden verwacht. Langs de aanlooproute staat om de zoveel meter een jongedame om ons de weg te wijzen. Ik vind het nu al leuk!

Mijn Loopmaatjes Jacqueline en Aart zijn er ook al en al heel snel hebben we elkaar gevonden. De eerste ontmoeting voelt eigenlijk als een soort weerzien omdat we via Twitter en e-mail al veel contact hebben gehad. Marteijn van Loopmaatjes heeft de door mij bestelde tight meegenomen. Normaal zou ik die, i.v.m. mijn allergie voor van alles en nog wat, thuis eerst wassen. Maar ja, ik wil ook wel graag in mijn Loopmaatjes ‘kostuum’ rennen. Niet zeker wetende of dat wel reclame is voor Marteijn en eventuele uitslag voor lief nemend trek ik mijn nieuwe broek aan. Hij past! Ik ben er klaar voor.

De spanning wordt voelbaar in het estafette paviljoen. Bus 1 gaat vertrekken. Daar moet Jacqueline in. Ze trekt toch nog even snel een ander shirt aan, gooit nog 3x de inhoud van haar tas overhoop en weg is ze. Ik dacht dat ik kon stuiteren……
Dan mag ik mee met bus 2. De rit duurt lang en wij vragen ons af of de chauffeur wel weet dat we maar 5km en niet 15km moeten lopen! Op het wisselpunt aangekomen waaien we uit onze hardloopsokken. Ik ben zo blij dat ik op het laatst heb besloten mijn jasje aan te trekken. Ineens komt daar de klokauto, nou ja….het klokautootje aan.

Met 28 minuten op de klok komen gewoon de eerste lopers al voorbij. Wat lopen die mooi en belachelijk hard. Als ik het half zo snel zou kunnen zou ik al blij zijn. We moedigen iedereen aan en dan, zien we daar de eerste loopster van de estafette der Romeinen Loopmaatjes aankomen. NU al??? Ze heeft net zulke schoenen als ik, alleen weet zij wel hoe ze ze aan moet zetten. Wat een tempo!
Ik word nerveus en zet vast mijn muziek en GPS aan. Na een minuut of 10 komt Jacqueline er al aan. Terwijl ze mij het wisselhesje geeft puft ze dat het veel te heet is. Ik ben trots op haar. Dan ga ik van start en AUW! Kramp. Nee, niet nu alsjeblieft. Ik besluit 1km uit te lopen en dan even aan te kijken hoe het gaat. Bij 2km doet het nog steeds zeer en gaat het lopen steeds moeilijker. Een stukje wandelen dan maar. Onderweg zegt een meneer aan de kant: Team Hoefnix??? Ik roep hem toe dat dat verwachtingsmanagement is en hij zegt dat ik dan wel rustig aan mag doen. Bedankt! Zo hobbel ik afwisselend rennend en wandelend door. Ik heb dorst, hoest alsof ik een pakje zware shag op heb en baal als een stekker. Al wandelend kom ik een meisje tegen dat wel de hele 15km doet. Ze loopt een stukje mee. We hebben het 13km bord gemist en denken er bijna te zijn. Ze spoort mij aan om weer te gaan rennen en samen rennen we nog een stukje door. Dan zie ik een dame waarmee ik bij het wisselpunt stond. Ze is bekaf. Ineens bedenk ik me dat ik druivensuiker mee heb, stom dat ik daar niet eerder aan heb gedacht! Ik geef haar er 1 en neem er zelf 1. Dat helpt. Nu doen mijn benen het wel! Lekker dan, ik ben d’r bijna. Nou ja, het gaat om de lol toch? Achteraf blijk ik het nog niet zo slecht te hebben gedaan als ik dacht, 00:36:53. Als ik mijn mooie medaille heb ga ik op zoek naar mijn lief en Aart en Jacqueline.



 

Lang leve de GSM. We hebben elkaar snel gevonden. Bij het paviljoen krijgen we een goede lunch. Perfect geregeld. We genieten van de zon en het optreden van de Anita’s. Ik mis mijn Toppersvriendinnen. Wat een briljant fout optreden is dit zeg!

Dan is het tijd om afscheid te nemen en weer aan de lange wandeling terug te beginnen. Het was een super leuk evenement. Volgend jaar weer?

Marteijn en alle organisatoren en vrijwilligers van de loopvan de Leidsche Rijn enorm bedankt. Zonder vrijwilligers is een evenement als dit niet mogelijk.

020 meets 010. Zo kan het dus ook!

Al een tijdje volg ik via Facebook, Twitter en hun blogs de meiden van Girls love 2 run. Fieke en Francien. Twee leuke, frisse en jonge meiden uit Amsterdam die van hardlopen meer dan een hobby hebben gemaakt. Door hun leuke verhalen weet ik altijd weer waarom hardlopen leuk is. Ook bij hun gaat het wel eens niet. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben.

De Girls organiseren runs in hun eigen stad. Iedere girl die mee wil lopen kan aanhaken. Leuk idee, je hoeft niet alleen te trainen en ontmoet gelijk gestemde. Maar ja, om nou voor een rondje gezelligheid 2 uur heen en 2 uur terug in de trein te stappen……Dat maakt de drempel om te gaan alleen maar hoger. Ik lees de verhalen wel.

Ongeveer een week geleden plaatsten zij een oproep op Facebook. De dames gaan on tour, ze willen hun volgsters ontmoeten. Briljant idee! De eerste stad die ze aandoen is Rotterdam. Wie gaat er 2 mei om 20:00 uur mee een rondje rennen in Rotterdam? Oh, en ze kennen Rotterdam niet, dus kan iemand helpen een leuke route uit te zetten? HAHAHAHAHAHAHA Hoezo spontane actie? I love it. Gelukkig zijn daar twee ander sportieve girls, Marieke en Lindsey, die zich als routeplanner aanbieden.

Nu begint het gesprek in mijn hoofd:
Leuk! Ik ga mee! Zou je dat nou wel doen Nicole? Die meiden zijn 20 jaar jonger en 20 kilo lichter dan jij. Hoezo denk jij dat je met je 43 jaar een GIRL bent? Ze lopen veel langere afstanden dan jij en doen dat ook nog eens veel sneller dan jij. Je hebt de foto’s toch gezien? Van die hippe stuiterballen, die benen tot hun oksels hebben. Geen grammetje vet. Ze zitten echt niet op jou te wachten met je 15 kilo + overgewicht.
Ondertussen nodig ik via Facebook al mijn rennende vriendinnen uit voor dit event. Mijn eigen aanwezigheid zet ik op “misschien”.

De hele week ben ik niet echt goed gehumeurd en mijn lichaam wil absoluut niets! Dinsdags zet ik mijn aanwezigheid op “aanwezig”. Stok achter de deur. Gelijk wordt mijn status geliked door een paar dames die ik heb gevraagd mee te gaan. Hmmmm, nu moet ik wel natuurlijk.
Op woensdagavond moet ik voor een slaapapneu onderzoek een nachtje naar het ziekenhuis om daar te slapen. Ik word die nacht een keer of 4 wakker, ben doodmoe als ik opsta en heb een drukke dag op kantoor. De hele dag heb ik al last van mijn linker been, het is lang geleden dat ik dat zo erg heb gehad. Niet zeuren, gewoon gaan! De berichtjes die de deelneemsters op Facebook zetten maken mij enthousiast.

Als ik om 19:45 uur langs de afgesproken plek rijd zie ik 6 dames staan. Die zullen er waarschijnlijk wel bij horen. Met een klein beetje knikkende knieën loop ik er op af. Ze zijn er inderdaad voor de run. Al snel komen ook Elise en Melissa die ik van Irun ken aan gelopen. Gelukkig! Binnen 10 minuten loopt het vol en is het een mega kippenhok! Wat waanzinnig leuk is dit. Fieke en Francien geven iedereen een handje, alsof ze de namen zullen onthouden. HAHAHAHA De dames zijn zelf ook aardig overdonderd door de grote opkomst. Ze hadden op 10 à 20 deelneemsters gerekend. Uiteindelijk staat de teller op 56 inclusief de dames zelf.

 

We beginnen met een warming up op het grasveld. De kring is zo bizar groot dat Fieke en Francien zich amper verstaanbaar kunnen maken. We trekken dan al wat publiek. Dan begint die enorme sliert aan een rondje om de plas. Mensen blijven gewoon staan om te kijken naar dat gekakel dat voorbij komt. Halverwege stoppen we om weer wat oefeningen te doen. Zo is het voor de niet zo snelle loopsters onder ons (ik dus) ook leuk. Het uitzicht, de prachtige Kralingseplas, is ook geweldig.

 

Daarna gaan we weer 12 minuten rennen. Als laatste doen we een paar sprintjes. Daarna rennen we gezamenlijk terug naar het veld waar we zijn begonnen. We krijgen een heerlijk verfrissend drankje en natuurlijk wordt er een groepsfoto gemaakt.

 

Met een paars hoofd en zwetend als een otter stap ik weer in de auto. Wat was dit een leuke run zeg! Als er een vervolg op komt ben ik er zeker weer bij. Dan zorg ik wel dat ik beter loop.

 

Francien, Fieke, Marieke en Lindsey. Waanzinnig bedankt voor jullie inzet. Het moet voor jullie ook leuk zijn geweest om te zien dat er zoveel dames op af zijn gekomen.

Op naar de volgende keer!