Rusten of lopen, that´s the question

Maandag doet mijn linkerbeen flink zeer. Smeren met een Flying Peacock Oil. Soort Tijgerbalsem, maar dan in een flesje. Dat helpt. Ik zit vandaag de hele dag in Amsterdam (alweer), dit keer voor mijn werk. De NS heeft besloten niet mee te werken en dus moet ik meer trappen op en af dan mij lief is. Nou ja, stilzitten is ook niet goed als je spierpijn hebt.

Dinsdag hebben we ontruimingsoefening op het werk. Aangezien ik bij de ontruimingsploeg zit moet ik heen en weer lopen om iedereen van de vleugel af te krijgen. Daarna mag ik vanaf 11 hoog met de TRAP naar beneden. AUW, AUW, AUW!!!  Gelukkig kan ik met de lift weer terug. Ik lees net in een blog van Paul Oude Vrielink (die echt wel goed getraind is) dat hij ook geen trappen kon lopen. Klein detail, hij heeft de hele gedaan.

Woensdag werk ik thuis, maar kom ik niet aan hardlopen toe. Mijn been doet ook nog best wel zeer, daardoor ik durf ook niet zo goed. Bij de fysio heb ik eerder al gezegd dat ik hier last van heb, maar zij reageerde daar gewoon op met: oh, vervelend. Ik had dus niet het gevoel dat het iets ergs zou kunnen zijn. Nu twijfel ik of ik er slim aan doe er niet naar te laten kijken.

Donderdag drukke werkdag, want ik kan mij nu gericht op een nieuwe klus storten. Heerlijk! Daardoor blijf ik dan weer langer op kantoor zitten en ben ik laat thuis.

In de nacht van donderdag op vrijdag heb ik een nachtmerrie waardoor ik in paniek wakker word. Gebroken stap ik de volgende ochtend uit bed. Ik probeer nog een tukkie te doen zodat ik daarna kan rennen. Maar het slapen wil niet lukken en ik vind het al zwaar om het stukje van de bank naar de keuken te lopen. Jammer want ondanks dat het oktober is, is het wel prachtig weer. Als een soort van boetedoening schrijf ik mij in voor de 20 van Alphen. Voor de 10km uiteraard. Ik had al gezegd dat ik die wel wilde doen. Mijn collega Heimen woont boven de route en heeft mij beloofd een spandoek voor mij aan zijn balkon te hangen. Daar doe ik het voor. En nu heeft de moeder van loopmaatje Evelyn gezegd dat ze ook met een spandoek klaar zal staan. En ze kent mij niet eens persoonlijk. Gekkenhuis! Dat is wel heel veel motivatie. Supporters zijn zoooooooo belangrijk. Die maken het verschil tussen opgeven en op je tandvlees de eindstreep halen.

Zaterdagochtend word ik pas om 9:30 uur wakker!!! Dat is niets voor mij. Hoewel ook deze nacht weer door een nare droom is verstoord ben ik wat beter uitgerust. Ik ga met mezelf in discussie. “Eigenlijk is het te mooi weer om niet te gaan rennen, maar ja het is al laat. Ga je toch gewoon een kort rondje? Je moet toch maar afwachten of je pijn krijgt of niet.”
Uiteindelijk trek ik mijn hardloopkleding aan en ga ik toch naar buiten. Na de software up-date van mijn telefoon heb ik er wat problemen mee en nu kan ik mijn loopmuziek nergens vinden!!! Bijna ga ik weer terug om op de bank te gaan zitten mokken. Maar ik vervrouw  mijzelf, vind gelukkig een loopmaatjesmix van DJ Kes en ga op pad. Het is waanzinnig lekker weer! Niet als een gek gaan rennen nu. Hou je in. Niet met je schouders bewegen maar met je armen zwaaien en knieën heffen. Het moet er vreemd uitzien, want ik zwaai overdreven met mijn armen. Ik merk wel dat ik daardoor ook anders ga lopen en mijn benen geen pijn doen. Voor mijn gevoel ga ik alleen extreem langzaam. De mevrouw van Endomondo vergeet te zeggen wanneer er een kilometer voorbij is en ik heb dus geen idee van mijn snelheid. Ik weet natuurlijk wel ongeveer hoe groot mijn ronde is en ga snelwandelen als ik op ruim 1,5km ben. Het gaat goed. Geen pijn en eigenlijk had ik wel door kunnen gaan. Het enige wat moeilijk is, is om op deze manier te blijven lopen. Ik merk dat ik snel terug val in mijn “oude” manier van lopen. Na 2,15km ben ik weer thuis. Daar zie ik dat ik de eerste kilometer onder de 7 minuten heb voltooid. Voor mij is dat heel goed, en dan heb ik nog even moeten wachten bij een oversteekplaats. De laatste tijd was ik al blij als ik het in 7 minuten haalde. Tevreden dus. Volgende week plak ik er een kilometer of 2 aan.

       

Na een gezellig feestje bij Rianne en Hans waaien we zondagochtend weer naar huis. Wat een weer zeg! Ik ben blij dat ik vandaag niet hoef te hollen. Mijn been doet nog steeds geen zeer. Dat is een goed teken vind ik. Als ik woensdag thuis kan werken maak ik een groter rondje.

Amsterdam Marathon, here I come!

Het was geen drukke week. Gewoon werken, vroeg weg en laat thuis. Vrijdag nog naar de kapper geweest. Overwogen om een klein rondje te lopen. Is dat wel of niet verstandig zo vlak voor een run? Tja, ik weet het niet. Ik doe wel weer braaf mijn oefeningen en tijdens een wandeling heb ik al geen pijn meer in mijn linker been. Ik loop ook al de hele week braaf met mijn steunzolen in mijn schoenen.

Zaterdag is rustdag maar ik ben heel erg vroeg wakker. Op mijn gemak mijn tas inpakken en boodschappen doen. ’s Middags vertrekken we naar Amsterdam om mijn startnummer op te halen. We gaan lopend naar het metro station en komen vlakbij huis de buurman tegen. Na een kort gesprek zeg ik dat we moeten gaan omdat we de metro moeten halen. De buurman roept dat we rekening moeten houden met een half uur vertraging omdat ze aan de metro aan het werk zijn. PANIEK!!!! Ik was zo lekker rustig voor mijn doen, maar de stress schiet er nu goed in.
We zetten de pas er in en kunnen nog net door de dichtgaande deuren de metro in stappen. Pfffft, dat is een opluchting. Nu kijken of hij doorrijdt en we de trein ook kunnen halen. Ja hoor, ook dat gaat goed en in Amsterdam zitten we ook al snel in de juiste bus. Leuk er zitten Italianen Fransozen bij ons in de bus, die gaan ook hun startnummer halen. Ik krijg al een beetje de loopkriebels, en zij zijn net zo hyper als ik. Als we uitstappen hoeven we ons niet echt af te vragen waar we heen moeten. En gigantisch matrixbord geeft met grote letters en pijlen aan welke kant we op moeten. Wat is druk op de Expo! De mensen die de hele marathon lopen moeten in een flinke rij staan voor hun startnummer.  Voor de 8km is blijkbaar niet veel belangstelling, Ik ben als 2^e aan de beurt en sta binnen 5 minuten met mijn startnummer in de hand. Nog even een rondje over de Expo, waar ik het Tom Tom runners horloge even kan aanschouwen. Deze staat heeeeeeeel hoog op mijn verlanglijstje, maar ik moet nog ‘even’ sparen.
Dan gaan we door naar Jacqueline. Daar mogen we vannacht gelukkig blijven slapen, dan hoef ik morgen niet zo vroeg op te staan. Met z’n drietjes gaan we heerlijk sushi eten, weer eens wat anders dan pasta.

 

Zondagochtend. Puffer, neusdruppels en Ibuprofen in de aanslag. Ja, ik loop op doping. Die kaak is echt killing. Toch ook een beetje nerveus, maar dat mag wel. Omdat ik al zo lang bevriend ben met Jacqueline voel ik mij daar thuis en gedraag ik mij ook zo als thuis. Zij kent mij ook goed genoeg om te weten hoe ze mij het beste kan benaderen op dagen als deze. :-)
Als we naar buiten stappen krijg ik een bericht van Lindy. Lindy en ik hebben elkaar via Facebook leren kennen omdat we alle twee Start to run van Evy volgden,  we liepen op dezelfde dagen EN waren ook nog eens even ver in de lessen. We spraken toen (in februari 2012 ofzo) af om in juni samen met nog wat dames de 5km Ladiesrun van Rotterdam te doen. Lindy werd ziek en kon die dag helaas niet. In december dat jaar gingen we (Jacqueline, Brigitte, Lindy en ik) naar de film De Marathon. Op Jacqueline na hadden we ons namelijk allemaal ingeschreven voor de 10km van de Rotterdam Marathon en een beetje inspiratie is niet weg. Wederom werd Lindy ziek *snik*. Blijkbaar mag ‘020’ niet naar ‘010’ komen. Nou, ik mag overal komen en vandaag was het, na 1,5 jaar(!), eindelijk zo ver. Lindy en ik gaan samen een run doen. YES!! Stom toevallig hebben we nog opvolgende startnummers ook. Al vrij snel hebben we elkaar gevonden en gaan we het roze startvak in. Het is best fris en ik heb even spijt dat ik niet mijn lange tight aan heb getrokken. Ik hou mijn jasje aan, maar voor we over de startstreep zijn heb ik dat al aan Roel gegeven. We starten achteraan, maar halen best wel wat mensen in dus die veegwagen krijgt ons niet te pakken (hoop ik).  Tot aan de 3km kan ik bij Lindy blijven, maar dan moet ik echt even rustig aan doen. Mijn GPS doet het niet dus ik heb niet echt goed door hoe hard ik loop. Gelukkig heeft Lindy een programma aan staan dat zegt hoe lang ze aan het lopen is. Zo weten we een beetje hoe lang we over een kilometer doen. Tot aan de 5km hou ik haar in het vizier, maar naar haar toe lopen lukt niet. Dan gaat ze in de R van Racen en is ze weg. Prima, altijd je eigen race lopen. Dat doe ik ook het liefst. We lopen onder het Rijksmuseum door, ook erg leuk. Het wordt nog zonnig en dus ook warm. Alle bekers water die ik kan pakken giet ik over mijn hoofd en de spons knijp ik uit in mijn nek. Mijn been houdt het redelijk, maar er zitten best wat gemene bruggetjes in deze run. Je merkt pas dat je omhoog loopt als je pijn in je kuiten krijgt! Goeie training voor december. Op 500 meter voor de finish hoor ik de speaker zeggen dat de eerste marathon lopers bijna bij het stadion zijn. HUH?? Ze zijn een uurtje voor ons vertrokken. Mooi niet dat ik mij laat opvegen natuurlijk. Ze moeten nog 4km, lijkt me stug dat ik op de laatste 500 meter in word gehaald.
Dan loop ik het Olympisch stadion in……. WAUW!!! Dat is gaaf zeg. Met mijn medaille om mijn nek kijk ik rustig rond of ik Roel kan vinden. De speaker schalt door het stadion dat het niet lang meer kan duren eer Chebet het stadion in loopt. Ik zie Roel op de tribune staan en maak hem duidelijk dat ik even op de binnenkomst van Chebet wil wachten. Dat is ook een spektakel op zich hoor. En wat loopt dat kleine mannetje hard zeg!! Maar ja, later hoor ik ook dat hij ongeveer half zo zwaar is als ik. Duh! Zo kan ik het ook (not). Ik ben al heel erg blij dat ik bijna geen pijn heb. Het gevoel alsof ik trap heb gekregen blijft gelukkig uit. Op het plein voor het stadion zie ik Lindy weer.
Gezamenlijk lopen we naar de metro en daar scheiden onze wegen zich. Bij Jacqueline thuis ga ik nog even douchen en dan gaan we naar huis. Korte stop bij de Burger Bar. Dat is mijn beloning voor vandaag. De trams rijden niet en dus lopen we naar het Centraal Station. Nu begint mijn been wel op te spelen, maar ja…..ik ben al klaar dus wat geeft het?

 

Op naar de Bruggenloop. Rustig opbouwen met de trainingen, want ik wil dat been graag heel houden.

Een week niet gelopen is.....

Inderdaad een week niet gelopen. Misschien goed, gezien de pijntjes van de laatste tijd. Maar het voelt niet goed. Over een week moet ik de 8km van de Amsterdam Marathon doen en over 8 weken al de 15km van de Bruggenloop!!

Maandag en dinsdag ben ik laat thuis van het werk. Woensdag werk ik wel thuis, maar ik heb al 2 dagen kloppende pijn in mijn kaak waar ik net 2 nieuwe vullingen heb. Vorige keer dat ik dat voelde moest ik een wortelkanaalbehandeling ondergaan. Ben ik 3 weken aan het pijnlijden geweest en moest de kies er uiteindelijk uit. Dus bel ik heel dapper, de tandarts. De assistente denkt ook aan een wortelkanaal en ik kan ´s middags komen. Op de fiets op weg naar de metro doet het inademen van koude lucht al zeer aan mijn kies en ik bereid mij op het ergste voor.  Inmiddels heb ik ook gierende koppijn. In de metro stappen 2 dames in met hun( kleine) kinderen. Die kinderen huilen en gillen echt de hele weg! Gelukkig mag ik er snel uit. In de wachtruimte wacht mij de volgende verrassing…..4 gillende kinderen met stuiterballen. Hou vol Nicole. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik aan de beurt was.
Fotootje (kassa), beetje lucht blazen, tikken, vulling stukje afslijpen. Alles zonder pijn. Geen wortelkanaal dus. Wat dan? Overgevoelig voor het materiaal waar mijn vullingen van zijn gemaakt. Kan nog een paar maanden zeer doen. WAT??? Ik krijg 3 Ibuprofen 600 mee voor als ik niet kan slapen. Een paar maanden zei hij toch? Dan is 3 wat weinig vind ik. Dat mijn hele kaak zeer doet komt omdat ik mijn kaken klem om de pijn tegen te gaan. Helaas voor Roel doe ik dat voornamelijk ’s nachts.

Donderdag is ook weer een hollen, vliegen en rennen dag.
Vrijdagochtend dan? Het regent echt keihard. Normaal zou ik dat niet erg vinden, maar ik ga vanavond ook nog naar Lekker in de Ziggo Dome. Als ik nu natregen en koud word wil ik gewoon op tijd mijn mandje in. Dus blijf ik lekker in huis, want het wordt echt niet droog. Heb ik mooi de tijd om lekker uitgebreid te douchen en schminken voor vanavond. Wel verleng ik nog even de zak van 1 van mijn lange loopbroeken. Zo kan ik daar in elk geval mijn telefoon in meenemen als ik bij koud weer ga rennen. Als het even droog is loop ik snel naar de metro. Na wat omwegen zit ik uiteindelijk met Brigitte, Carola en Moniek hoog en droog bij Gerard op visite. Mijn vriendin Trees had 4 kaartjes gewonnen en kon zelf niet. Altijd fijn als er dan aan je gedacht wordt. Wij hebben een leuke avond gehad, veel jeugdsentiment en ook keihard mee gezongen. Laat thuis en bekaf.

Zaterdag is het mooi weer. Ik ben alleen helemaal gesloopt van gisteravond. Lopen heb ik echt geen puf voor. We besluiten op de fiets het dorp in te gaan, dat is ook beweging.

Zondag. Om zes uur word ik wakker van hevige regen en mega knallen van het onweer, gevolgd door flitsen die zelfs door ons verduisteringsgordijn heen te zien zijn. Was ik nou gisteren maar wel gaan lopen. Het wordt wederom niet droog en het waait keihard. Via Twitter volg ik de weerberichten van Ed Aldus, weerman van onze regio. Code oranje is afgegeven en ik zie een foto van een plein hier in het centrum waar het water behoorlijk hoog staat. Volgens mij wordt dit een lazy Sunday. Nou ja, dat wil ik wel maar het lukt niet. Geen rust in mijn lijf. De hele dag ben ik gewoon lekker aan het rommelen in huis. Ik lees wel tweets van mensen die toch zijn gaan lopen en zie ook de Marathon van Eindhoven op tv, maar ik vertik het…………….ik ga echt NIET naar buiten. Dan maar een mietje! Overigens gaat het de geoefende lopers van de marathon Eindhoven ook niet best af. Veel kramp en kou op de spieren. Ik hoor een man zeggen dat hij door de kou langzaam moest lopen, slechts 17km per uur. PARDON???? Ik ben blij als ik 8 tot 8,5km per uur doe!

Eerste inschrijving voor 2014 is een feit

Gekkenhuis deze week! Maandag begint met een meeting in Amsterdam. Met het OV een drama om te komen. Het station is wel dichtbij het pand maar ik moet heel vaak overstappen en mijn benen hebben niet zoveel zin om te rennen. De spierpijn van de Singelloop valt mee, maar toch.
´s Middags moet ik naar de tandarts en mondhygiëniste. Ik ben geen tandartsfan, eigenlijk ben ik er doodsbang voor. Mijn tandarts weet dat en heeft erg veel geduld met mij. Er moeten 2 vullingen worden vervangen. Voor mijn vertrek uit Amsterdam lunch ik (vroeger dan normaal) en poets ik mijn tanden. Bij de tandarts krijg ik een verdoving, als ik die niet krijg ga ik namelijk gewoon weer naar huis. Die prikken doen me niets, maar die boor krijg ik klotsende oksels van. Als ik weer rechtop zit word ik draaierig en mijn benen doen raar. De tandarts doet de stoel weer achterover en ik voel mezelf wegzakken. Hij controleert mijn hartslag en ik wil zeggen dat ik niet dood ben, maar krijg er geen woord uit. Er wordt een cup-a-soup voor mij gemaakt. Daar knap ik van op. Boren dan maar. Verdoving werkt niet!! Ik krijg een nieuwe dosis, weer raar in mijn hoofd. Maf, dit heb ik echt nog nooit meegemaakt. Ook deze werkt nog niet en de 3^e dosis wordt toegediend. Die werkt gelukkig wel. Hierna is de mondhygiëniste een eitje natuurlijk. Vanaf het metro station loop ik naar huis. Langzaam, want mijn benen gaan nog niet de kant op die ik graag op wil. Thuis ga ik op de bank liggen, ijskoud en bibberig. Kan deze heftige reactie komen omdat ik de hele dag al loop te haasten en gisteren heb gelopen en mijn lichaam nog niet volledig is hersteld?

Dinsdag is ook een rare dag. Meeting in Den Haag en door naar Rotterdam voor een training over Inspirerend Presenteren van ErikMathlener.
De inschrijving voor de marathon van Rotterdam in april 2014 is geopend. Ik schrijf mijzelf weer in voor de 10km. Wederom vak D, geen druk. Doel is dit keer om van mijn omgeving te genieten. Dat ben ik vorige keer vergeten.
 
Woensdag niet thuiswerken want ook vanmiddag heb ik weer een bijeenkomst en die duurt tot een uur of 6. Eer we thuis zijn is het half 8 we halen een pizza en gaan lekker op de bank zitten.

Donderdag heb ik ´s avonds cursus, weer niet trainen dus. Vandaag heb ik weer een paar keer last van duizelingen gehad en dan begin ik ook als een gek te transpireren. Wat is dat toch? Komt het omdat ik deze week gewoon niets van de schijf van 5 heb gehad?

Met Rene van Kooten

Vrijdagochtend begint met duizelingen en ik besluit verstandig te zijn en eerst te gaan ontbijten, dat doe ik vaak pas heel laat als ik de hele dag thuis ben. Eigenlijk wil ik trainen, maar ik krijg mijn lijf niet onder controle. ’s Avonds ga ik met Trees naar de Jersey Boys. Geweldige show! Daar wil ik nog wel een keer heen. Ik ben al jaren erg gecharmeerd van Rene van Kooten die de rol van Tommy vertolkt. Voor we naar huis gaan kan ik nog snel een foto van hem maken als hij staat te signeren. Het duurt even eer mijn trein er is en als ik er in zit stapt die zelfde Rene van Kooten in!! Wat leuk. Hij komt ook mijn kant op. Ik durf hem zowaar aan te spreken en vraag of hij met mij op de foto wil. Tja, die kans krijg ik niet vaak. Mijn avond kan niet meer stuk. 

Zaterdagochtend trek ik mijn hardloopkleren aan en ga vol goede moed op pad. Het is lekker loopweer en ik voel me goed. De zon is wel behoorlijk warm en daarom sla ik al snel de dorpsstraat van Hekelingen in. Kan ik in de schaduw lopen, desnoods loop ik heen en weer. Na 1,5km gaat mijn linkerbeen weer opspelen. Het wordt zo erg dat ik besluit het rondje flink in te korten. Uiteindelijk moet ik zelfs gaan wandelen. Misschien moet ik weer wat vaker mijn oefeningen voor mijn benen doen. Ik baal wel van vandaag. Over 2 weken moet ik 8km doen in Amsterdam. Met dit been is dat echt niet te doen.

Omdat we zaterdag een feestje aan de andere kant van het land hebben gehad en pas vroeg in de ochtend thuis zijn gekomen, mag ik zondag een luie dag houden van mezelf. We gaan wel nog even op de fiets naar het dorp. Het is zulk mooi weer. Zonde om binnen te zitten.

Door naar de Singelloop

De maandag na de Vredesloop moet ik na 3 weken vakantie weer werken. Met frisse tegenzin stap ik in het OV. Halverwege stappen er 2 mannen in. De ene vertelt dat hij zaterdag de Vredesloop heeft gedaan. 10 km, niet zo ver zegt hij. Nou, ik vond het WEL ver. Maar goed. Zijn collega(?) vraagt of het een leuke route was. De loper vond van wel, langs monumenten, daar had hij mailtjes over gekregen. Klopt, ik heb die mails ook gelezen en was voornemens alles te onthouden en bekijken, misschien zelfs foto’s maken. Ik heb alleen het Vredespaleis, de Bankasplein rotonde en de VN vlaggenparade bewust mee gekregen. Nu ik op de site terug kijk zie ik dat ik nog veel meer heb gezien. Anyway. De meneer in de metro zegt eigenlijk alleen het Indisch monument te hebben gezien, Vredespaleis heeft hij gemist. HUH??? Dat was in het begin en aan het eind en je kijkt er echt niet overheen. Nou ja, ik ben blij dat ik niet de enige ben die niet alles heeft meegekregen. Ik zie nu ook weer alle berichtjes die ik via Endomondo heb gekregen. Brigitte heeft zich helemaal uitgeleefd en ik herinner me dat ik  onderweg dubbel heb gelegen van het lachen. Op een gegeven moment zei ze: make them eat your dust. Op dat moment ging ik net helemaal stuk en roep ik terug (tegen wie?) IK BEN BLIJ DAT IK HET LEVEN NOG HEB! Mijn medelopers zullen wel gedacht hebben dat ik een zonnesteek heb opgelopen. Oh ja: Let them smell a poopie! Toen kwam ik helemaal niet meer bij. Dat is echt heel gezellig hardlopen.

Dinsdag en woensdag zijn gewoon weer werkdagen. Ik begin alweer een beetje in het ritme te komen, helaas. Woensdag werk ik wel thuis maar ik kan niet gaan trainen. Gelukkig is de pijn van zaterdag wel weer weg. Dat is het probleem dus niet. Ik heb mij weken terug opgegeven om samen met collega’s een creatieve opdracht te doen voor de medewerkersdag die wij donderdag hebben. Het heeft wat voeten in aarde gehad, maar het is gelukt. We hebben een lied gemaakt en een band gevormd (11 man/vrouw). Ik kan helemaal niet zingen, maar zit in het achtergrondkoor. We moeten woensdagavond naar studio A12 voor een sound check. Dat klinkt echt mega stoer vind ik zelf, maar houdt wel in dat ik al vroeg weg moet, vandaar dat ik niet kan trainen.

Donderdag dus de medewerkersdag. In de ochtend nog een keer een sound check (want gisteravond was niet iedereen aanwezig). De energie spat er gewoon af. WAUW! Ik wist niet dat mijn collega’s en ik dit konden. We moeten 2 keer optreden, 1 keer in de middagsessie en 1 keer in de avond sessie. Beide keren zitten er 500 collega’s in de zaal. Ik vind het niet eens spannend, leuk juist! Doodmoe na een lange dag, maar ook weer vol energie van het optreden en de leuke reacties naderhand ga ik met collega Christel weer naar huis. Onderweg nemen we de dag nog even door, we zijn alle twee onder de indruk.

Vrijdag. Er zit een blaar op mijn hiel, niet handig. Gisteren heb ik de hele dag op een paar giga hoge hakken rond gelopen. Mijn voeten doen een beetje zeer en ik heb best wel spierpijn in mijn benen.  Even rustig bijkomen. Dat uit zich in een pyjamadag. Ik stuur een tweet naar Hiphardlopen die met een stand op het terrein van de Singelloop zullen staan. Zij hebben een hele leuke broek in de webshop en die wil ik graag hebben. Misschien zijn ze niet van plan die mee te nemen en kan ik niet passen en keuren.

Zaterdag op de fiets naar het dorp, nieuwe kleren en schoenen kopen voor Roel. Verder niet veel bijzonders, want morgen is de grote dag!

Zondag DE dag van de Singelloop. We zetten de auto bij de Jaarbeurs en stappen daar (met heel veel andere mensen) in de bus. Vreemd, op de site staat welke bus je moet nemen en waar je uit moet stappen. De bus blijkt echter een aangepaste route te rijden en er wordt niets omgeroepen. Op het eindpunt stappen we maar uit en vraag ik even aan de chauffeur waar ik heen moet. Het blijkt vlakbij te zijn, maar duidelijk is het niet. Gelukkig zijn we vroeg en hoef ik nog lang niet te starten. En dus blijf ik rustig. Ik check mijn telefoon even om te zien of Saskia en Claudia (die vandaag Remko heet) er al zijn. Dan zie ik een tweet van Hiphardlopen. Ze hebben nog 1 broek, waarschijnlijk mijn maat en ze hebben hem mee!! In the pocket! Cadeautje van Roel. Ik moet mijn loopshirt nog ophalen, die tent is snel gevonden en wie staan er voor? Saskia en Claudia! Mooi, gevonden. Zij moeten nog e.e.a. doen en we spreken af bij de start. Daar kom ik ook Marteijn van Loopmaatjes tegen. Het startvak is enorm en het duurt bijna 20 minuten voor we eindelijk over de startmat gaan! Al snel krijg ik weer kramp maar minder erg dan vorige week en het tempo wat we lopen ligt ook wat lager dan met Elise en Gertrude tijdens de Vredesloop. Tot aan 3km hou ik het vol, dan ga ik een stukje wandelen en laat Claudia en Saskia bij mij weglopen. Als ik weer ga rennen loop ik redelijk makkelijk op ze in. Dat gaat zo een paar kilometer door. Net als vorige week krijg ik bij 7km pas de flow te pakken en kan ik eigenlijk wel harder. Maar ik wil graag bij de dames blijven, bang dat ik mezelf anders stuk ga lopen. Dus loop ik steeds een stukje bij ze weg en wacht ze dan weer op. We komen dan ook hand in hand met zijn drieën over de finish. Ook erg leuk. En de tijd? Niet slecht 1:17:10. Met de warmte van vandaag ben ik er tevreden over. Na de finish staan Carola en Guusje op mij te wachten. Met hen loop ik terug naar het evenemententerrein waar Roel ook is. Daar halen we een patatje met mayo (lekkerrrrrr) en dan gaan we weer naar huis. Met de bus langs alle plekken waar ik net heb gerend.

Wat ik vandaag heb gemist is de muziek langs de weg, slechts 1 band en die pauzeerde toen ik langs liep. Alleen water bij de verzorgingspost en geen energydrank. Ik had gelukkig zelf wat mee.  En betalen voor je medaille????? Kom op, gooi dat geld bij het inschrijfgeld en geef iedereen de verdiende plak!  Wat ik super vond…..het publiek langs de weg. Wat heeft Utrecht een gezellige en vooral meelevende mensen langs de kant staan zeg! Het evenemententerrein. Prima opgezet en OH! wat waren wij blij met de Bram Ladage! Al met al geef ik het een dikke plus, met een paar verbeterpuntjes.

Wel of geen Vredesloop?

Maandagochtend ik moet naar de huisarts, en ik loop ik te zwabberen op mijn benen. Het bezoek aan de huisarts is kort. Vraag me niet hoe, maar ik heb mijn spierbal verrekt!! 2 Weken oefeningen doen en als het dan niet over is naar de fysio.
Ik moet weer van alles van mezelf en daar word ik heel onrustig van. Kon ik mijn hoofd maar eens uit zetten! Behalve de boodschappen en wat was doe ik niets. Ik heb het de hele dag steenkoud.

Dinsdag snap ik waarom ik mij maandag niet happy voelde. Roel loopt al 2 dagen te hoesten en snotteren en hij heeft mij aangestoken. Ook al nodigt het weer mij uit om te gaan lopen, ik doe het niet. Krachten sparen voor zaterdag. En wat ben ik blij dat ik deze beslissing heb genomen, even later komt het met bakken uit de lucht. Tussen de buien door haal ik de boodschappen, zo ben ik toch even buiten.

Ook op woensdag en donderdag doe ik niet veel meer dan het huishouden en fietsen naar het dorp en winkelcentrum. Ik heb een paar super mooie nieuwe schoenen gekocht voor de winter. Dat houdt wel in dat ik niet de nieuwe Nimbus 15 Lite show kan kopen. Maar ja, schoenen voor elke dag zijn wel iets belangrijker natuurlijk.

Vrijdag, nog 1 nachtje slapen. Ik ben nerveus voor morgen. Bij mij uit zich dat in: ik helemaal geen zin om morgen te gaan, ik red het toch niet, je kan er niet eens met de auto komen, etc. Chagrijn van de bovenste klasse dus. Naar mate de dag vordert en ik op Facebook berichten vanuit de Vredesloop zie gaat het wat beter. Niet dat ik denk een PR te gaan lopen, maar ik heb in elk geval zin om te gaan. Feit blijft dat ik de bereikbaarheid (als ik de site moet geloven) waardeloos vind. OV is niet mijn favoriete vervoer. Leuk om in verschillende steden te rennen, maar ik merk dat ik het reizen echt niet leuk vind. Vooral als ik ergens niet bekend ben. Dan word ik onzeker over hoe laat ik weg moet en of ik het wel kan vinden enzo. De rotzenuwen krijg ik daar van. Ik ga voor 2014 op zoek naar runs in de buurt van Rotterdam. Iemand goede suggesties? Ik hoor ze graag.

Zaterdag, DE dag van de Vredesloop. We besluiten met de auto tot Laan van NOI te gaan en daar de tram te nemen. In die tram staan ook Elise, Max en Gertrude. De dames gaan ook lopen, helaas voor Max mag hij nog even niet zo ver rennen. We vinden de start al snel. De eerste lopers van de 5km komen binnen. Bij de mannen is de tijd 16 minuten!!!! WAT??!! Mijn mond valt gewoon open. Das wel HEEL snel vind ik.
Wij mogen ook zo starten, nog even gauw plassen en dan naar het startvak. Niet te ver naar voren, dan word je ook niet zo vaak ingehaald. :)
Ik kom echt allemaal bekenden tegen, zo leuk. Het is ook heel leuk om langs al die monumenten te lopen, ook al heb ik ze niet allemaal gezien. Ik begon samen met Gertrude en Elise en kon ze redelijk bijhouden. Bij 2 kilometer krijg ik kramp en verdeel ik mijn run in kleine stukjes. Het plan was eigenlijk om van drinkpost, naar drinkpost te rennen en na die posten even te lopen. Helaas gaat dat dus niet. Onderweg heb ik met verschillende lopers gesprekjes en de supporters langs de kant zijn ook geweldig (speciale dank aan Karen, Angela en Sannemeisje). Wat een heerlijke en gemoedelijke sfeer zeg! Het is wel warm na al die dagen met regen. Hier en daar vallen ook lopers om. Ik kan heel goed merken dat ik de laatste dagen niet genoeg heb gedronken. Gelukkig weet ik wat ik moet doen. Mijn tijd is dramatisch (1:17:37), maar ik ben binnen de tijd over de finish. Met veel pijn, dit kan nooit alleen van niet genoeg trainen komen. Later denk ik dat mijn steunzolen niet goed zitten want onder mijn voeten doet het ook zeer.

 

Hij is wel mooi

 

 


















Nog even voor een korte plaspauze bij mijn collega Michèle langs. Dan op naar de Mac voor een verdiende vette hap.
Blij dat ik het heb gehaald strompel ik werkelijk naar huis. De douche is heerlijk, en ik neem een biertje op mezelf. Op de mat vind ik mijn volgende startnummer.

 

Zondagochtend heb ik moeite om uit mijn bed te komen. Niet omdat ik niet wakker kan worden, maar omdat mijn benen er gewoon mee zijn gestopt. Hoe langer ik op de been ben, hoe beter het gaat. Gelukkig maar, want ik ga vandaag met Jacqueline naar een beautybeurs en dat is wel goed voor een paar uur slenteren. Het gaat goed. Op de terugweg lopen we langs de rode loper van het Beatrix Theater waar de Jersey Boys zijn première beleeft. Allemaal BN-ers! En wie poseert er op mijn verzoek voor mij???? Dennis van der Geest. Mijn dag kan niet meer stuk. Thuis kijk ik de sfeerimpressie van de Vredesloop op TV West. Waren we nou maar wel bij de start naar voren gelopen zeg. Hein Vergeer stond gewoon vooraan. Nou ja, je kan niet al je helden in 1 weekend proppen natuurlijk, dat is slecht voor mijn hartslag.
 

Onweer houdt mij niet tegen

Op zondag vertrekken we (vriendin Trees en ik) dus naar Burgh Haamstede. Het hotel is snel gevonden. Pal naast een vliegveld voor zweefvliegers. Mooi zeg! Dat heb ik nog nooit van dichtbij gezien. Te voet verkennen we de omgeving. Het regent een beetje en er komt onweer aan. Natuurlijk zijn we voorzien van een fototoestel, maar de regenkleding ligt nog in het hotel. Kort wandelingetje dus. We willen niet de rest van de vakantie ziek zijn.

Zomer in Zeeland

Maandag ben ik al vroeg wakker en mijn hardloopkleding ligt klaar. Onweer rommelt in de verte en ik twijfel, maar ga toch. Gelukkig staat het ontbijtbuffet al klaar als ik wegga en kan ik voor het lopen nog even een ontbijtkoekje nemen. Vóór 8 uur loop ik al heerlijk, door een mooie boog van bomen, richting de duinen. Uiteindelijk tik ik 7km weg. Eerst 1,5km warmlopen, daarna een 10x2 minuten training en toen nog 1km uitlopen. Onderweg vervloek ik mezelf omdat ik voor deze training heb gekozen. Pratend tegen mijzelf merk ik dat ik het steeds lekkerder ga vinden en het gaat elke 2 minuten makkelijker. Echt zalig! Trots op zelf!

’s Middags huren we e-bikes. Ik haat fietsen, maar als ik word geholpen wil ik het wel proberen. Wat een uitvinding zeg! Ik lach me suf. Zelfs in de regen is het leuk, regenpak aan natuurlijk. Na een rondje wandelen door Haamstede gaan we nog naar de mingolfbaan en het strand, ook op de fiets. Het waait te hard om echt het strand op te lopen.

 

Bolletjesjurk

Dinsdag huren we weer e-bikes en gaan we naar Renesse. Ook daar lopen we veel en natuurlijk fietsen we terug.  Onderweg krijgen we met alle weersomstandigheden te maken. Bloedheet in de zon in T-shirt en daarna weer ingepakt tegen de stromende regen. Ook hier gaan we even naar het strand. Weer harde wind en regen, maar we kunnen even het strand op. Inmiddels heb ik het fietsen met versnellingen en remmen met handremmen ook door. Ik ga zo hard dat ik de bolletjesjurk heb verdiend!

Woensdag wil ik eigenlijk weer gaan rennen, maar ik heb amper geslapen en het stormt en regent echt enorm. De afgelopen dagen heb ik genoeg beweging gehad, en aangezien ik nog een week vrij ben heb ik ook nog genoeg dagen om te gaan rennen. We besluiten er met de auto op uit te gaan. Zo komen we in Zierikzee terecht, waar we ook weer een flinke wandeling maken. Mijn benen voelen aan alsof ik al 5 dagen achter elkaar aan het rennen ben. Ik kan echt niet meer. ’s Avonds komt Roel even langs en gaan we met z’n drietjes uit eten. Daarna ga ik mijn koffer weer inpakken.

Ik slaap als een blok en om half 7 ben ik wakker. Nog even na snoezen. Dan gaan we ontbijten en naar huis. Onderweg nog even wat drinken in Ouddorp en natuurlijk een rondje door het dorp lopen. Eenmaal alleen thuis ruim ik gelijk alles op en stort ik op de bank in. Wat een leuke week (en hij is nog niet om), met een goede training. Morgen wil ik weer rennen. Thuis is het toch anders, daar ken ik de omgeving nou wel.

Vrijdag ben ik op tijd wakker, maar ook heel duizelig en instabiel. Ik doe eerst wat kleine klusjes in huis en ga even op de bank liggen. Uiteindelijk trek ik toch mijn hardloopkleren aan en ga ik naar buiten. Ik ren een klein rondje en mijn benen doen behoorlijk zeer. Aan de ene kant ben ik teleurgesteld in mezelf dat het nu niet zo goed ging als van de week in Zeeland en aan de andere kant ben ik blij dat ik niet op de bank ben blijven liggen. Ik had ook niet echt de rust in mijn hoofd en dan loop ik niet lekker. Na het douchen pak ik mijn tas in en vertrek ik naar Amsterdam voor een logeerpartij bij en whiskyproeverij met Jacqueline en haar vrienden van het GenietschapWHAM. 

Zaterdag weer snel naar huis. Mijn startnummer voor de Vredesloop valt op de mat. Snel even openmaken en dan weer op pad.

Verjaardag (in Breda) van ons nichtje dat 6 jaar is geworden. Ze heeft kindermake-up gekregen en maakt tante Nicole even mooi voor het volgende feestje.
Gelijk door naar Deventer naar een knalfeest voor onze vriendin Pros die 50 is geworden. Heel gezellig, met lekker eten (Indoos dus eten), drinken, veel dansen en vooral bijpraten met mensen die je, door de afstand, zo weinig ziet.  Uiteraard blijven we daar slapen.

Vanmiddag zijn we weer thuis gekomen. Normaal ga ik dan gelijk de was doen enzo. Geen zin in en nog een week vrij, dus alle tijd. Morgenochtend even langs de huisarts ivm mijn rechterarm die al 2 weken zeer doet. Ik moet er vroeg zijn, daarna wil ik nog een keer lopen om verder te rusten tot de Vredesloop. De start is om 15:00 uur. Denken jullie aan me? Ik ben al blij als ik hem uitloop.